Atopic Moon

Молитва

2012-02-08T21:27:00.001+01:00

Запирам

дедека минувампокрај голите врби со кренати раце кон небото

и багремите каконеми гранки без стебло

кон земјата кутросе свиле

под снегот исмогот

посадени да јаврзуваат земјата

симетрични,смислени

да ја задржат

Запирам

додека автобусотсе движи со неочекувана брзина

и неизбежнизапирања

Запирам

со поглед одснегот кон внатре

Повикувам

јазици кои не гипознавам

чиј плач гослушам

едноставност

Повикувам

гласот се судираво рекламно пано

осветлени желбидовикуваат тела за производство

Исповедам

тоа што е

снежна обвивка

замрзнати сокови

белина и мекост

Исповедам

огради, граници

меѓници, јазици

Исповедам

лозја без грозје

розеви брда безболка

заробени карпи

послушна природа

Исповедам

како што е

соодветно на зима

и топлина која нее ниту зимска ниту летна ниту соодветна

топлина којасмрзнува

Благодарам

за музиката најазикот кој не го познавам

што шепоти и пеекопнежливо

Благодарам

за навременостана снегот во зима

за далноводите,плановите

Благодарам

за патувањата

за животнитеосигурувања во мигот. Сега.

Благодарам

за белината ибесконтрастните премини кон црно

Молам

за птиците што неможат да летаат

за децата што неможат да се израдуваат на снег, на ливада

Молам

за довршување нафасадите

за намалување натоплината која смрзнува

за затворање напатарините кои наплатуваат за да сопреме

за да не потсетатдека наспроти зимата, летото и другите времиња

стои економијата

нашиот влог вонеа, данокот

за топлина,горива, нечии туѓи патувања, проекти, идеи

Молам

за пченките инивните жолти стебла

за водата дапродолжи да извира

за разум вопромислувањето на рутините

за пониски ценина милоста

за истребување наДедо мраз

за здравје навелосипедистот

за цврстина намостовите

за затворање научилиштата во кои детето е понижено и обесхрабрено

„Јас и Ти“ -Мартин Бубер

2012-02-02T14:09:00.000+01:00

„Благодарејќи на милоста месреќава Ти – кое не се наоѓа со трагање. Ти не сретнува. И јас стапувам вонепосреден однос со него. И тој однос на бирање и избраност е во ист момент иактивен и пасивен. Јас настанувам во допир со Ти, станувајќи Јас, јас веламТи“.

„Целиот вистински живот есредба“.

„Помеѓу Јас и Ти не постоиникаква цел, никаква желба и никаква антиципација, самата желба се менува затоашто од сон преминува во јаве“.

„Средбата Јас – Ти е можнаединствено во сегашноста и доколку постои присутност, средба и однос“.

„Љубовта се случува меѓу Јаси Ти. Таа е космичко зрачење. Секој пат, при секоја средба се случува чудо воисклучителна присутност која помага, исцелува, подучува, воздигнува, избавува“.

„Љубовта е одговорност наедно Јас кон едно Ти“.

„Односот е реципрочност.Моето Ти делува на мене како што јас делувам на него – така ние учиме од нашитеученици, деца, животните“.

„Нагонот за создавањепотекнува од истото место, каде доаѓа до персонификација на создадените нешта- разговор“.

„Развојот на душата на дететое неразделно поврзана со развојот на чезнеењето за Ти, за задоволувањето иразочарувањето на оваа желба, за играта на нејзините обиди и трагичнотообесхрабрување“.

„Човекот станува Јас во допирсо Ти“.

„Му велиш Ти и му сепредаваш, тој тебе ти вели Ти и ти се предава. Те подучува за средбите содругите и го одржува вашето среќавање; преку благонаклонетоста на своитедоаѓања и преку меланхолијата на своите заминувања те води до Ти во кое сесечат паралелните линии на односите. Ти помага да се одржиш во живот иединствено да ја насетиш вечноста“.

„Целта на односот едопирањето на Ти. Допирајќи го секое Ти, не допира здивот на вечниот живот“.

„Сителинии на односите се сечат во вечното Ти. Секое поединечно Ти е поглед којпродира до вечното Ти“.

Извадоци од Martin Buber (1977) Ja i Ti. Vuk Karadzic: Beograd.

Тело

2012-01-23T02:30:00.001+01:00

Тело

менструално

хормонално

на триесетстепени

во ќебе замотано

Тело

во болка

одтегови, машини, рутини

измрцварено

Тело

во огледало

со нерамнини,облини

сува кожа

последнатаодбрана

во рана, во бора

Тело

во паника

од звуци

во нелагода и немир

од допир

Тело

здружено со Его

од слободата иприродата

се повлекува, одрекува

Тело

гладува

а храната не гозаситува

ме задушува

ја искашлувамлутината

викам, викамнаоколу на судбината

Тело

килаво

и носот јаоткажува послушноста

и грлото влажноста

Тело

млитаво

и врти грб нахраброста

радоста

Хулахоп

2011-10-20T22:41:00.000+02:00

Круговизадоволство

Околу твојатаполовина

Круговинеизвесност

Околу твоитеколенца

Кругови радост

Околу твојатанасмевка

Кругови свеченост

Околу нас

Капки скапоценикамчиња

Кругови околутвоето детство

Околу нашеторастење

Кругови осаменост

Околу моетопостоење

Кругови љубов

Околу мојата тага

Калинка

2011-10-02T11:55:00.000+02:00

Сите мои желби

Зрела калинка

Однадворобвиткана во кора

Со круна украсена

Едното обравчерумено

Другото бледо

На нив траги одветрови

Гранки бубалкидемони

Вбраздени впишани

Сите желби

Мали црвенирозеви сочни

Слатки вкусни

Мирисни звучни

Штом ги гризнеш

Крварат танго

Солени

2011-08-30T19:35:00.000+02:00

Солена си

Ми испраќаш прегратки

Солена сум

Ти праќам поздрави

Ти ме чекаш

Потоа јас те чекам

Во меѓувреме некаде на солените патишта

Сме се разминале

Додека вие сте се возеле покрај маслинките

Под истото небо, се прашувам

Како не ја слушнав музиката од вашата кола

Зошто не ја помирисав нејзината дивина

Зошто не ме прободе неговата проникливост

Како ја разминав ширината на вашиот дом

Како ние во нашето студено зајдисонце

Заиграни,

Замолчени,

Додека се убедуваме да се разделиме од сонот, додека патуваме кон јавето

Додека ја затнуваме секоја пукнатина за да не ни здодева светлината и топлината од тој процеп

во тоа помеѓу

Сме се разминале

Вие во вашата разиграност и слоевитост

Со вашата брзина и отвореност

На патот барајќи пукнатини и топлина

Ние со нашата разумна занесеност

Розевина на смрзнати зајдисонца

Затворајќи ги пукнатините, отклонувајќи се од топлината

Сме се разминале

Солени

Го гушкам морето

2011-08-25T16:35:00.003+02:00

Го гушкам морето

зеленото и синото се прелеваат

Нежно и светло, одлучно

Како изгрејсонце

Создаваат нова слика

акварел од солзи

Корењата влечат надолу

Ја гушкам земјата

ми слизнува низ дланките

како што слизнува денот низ зајдисонцето

Студено и модро, одлучно

Ги гушкам боровите

зеленото и синото се прелеваат

Сонувам облачиња

Ме боцкаат

Жежат цвркотам пржи

Како сонцето што го пржи штурецот

скриен во маслиновото дрво, а тој

Гласно, упорно, одлучно штури

Го гушкам морето

Мир и горчина со морски алги

Шум и праум

Прамир и прабол

Пукнатина

2011-06-27T22:30:00.002+02:00

Хаику

2011-06-18T22:23:00.000+02:00

Маче на кејот
обоено во жолто
од зајдисонце

Манична депресија

2011-05-31T16:38:00.004+02:00

Кога одам ветрот ми дува во грбот

Ме охрабрува

Разладува

Уживам во топлината и свежината

Почнувам да дишам

Го сакам Вардар, разбуркан, зелен

Со сите ѓубриња што ги носи

Поминувам ливада

Тревата е прекрасно зелена

Скопје е обвиткано во ружи

Јас сум лесна

Мислам на слабеење

На трчање

Мислам на танго

Се враќам

Ветрот ми дува в лице

Наместо свежина чувствувам спарнина

Ветрот како да дува само во моите очи

Наместо да ме разладува

Ме раздразнува

Поминува камион натоварен со сено

Почнувам да кивам

Вардар е никаков,

гнасен и грозно сив

со сите ѓубриња што ги носи

Скопје е обвиткано во пајажини

Уморна сум

Мислам на јадење

На скрушеност

На болка

Јас и ти во каубојки

2011-05-04T17:36:00.001+02:00

Јас и ти во во кантри филм
Во кантри стил
Јас и ти во каубојки
Замисли!

Наместо урбано шизење
Кантри везење
тутун ќе веземе
Како нови Ленки
будалетинки
низ тутунот ќе нижеме
Листиња еукалиптус и портокал
За мирис и занос

Ќе го пушиме нашиот тутун на зајдисонце
Во лулашки распнати меѓу јаболкници
На запад

Во тој стил
Фустани ќе скроиме
Јас со природа на срце и бедра
Со цвеќе и насмевка ведра
Твоите фустани карирани
Кантри струкирани
И ноктите на нозете лакирани

Шешири ќе имаме за позирање
И попладневно кулирање
Со чај од билки
Со чај од алги
Со музика и далги

Алергија

2011-03-13T13:44:00.001+01:00

Повеќе не знам како изгледа светот

Без неа

Убаво се дружиме

Ги сакаме истите нешта

Сонце

Цвеќиња

Ветер

Кучиња и мачиња

Овошје

Ги мразиме истите нешта

Сапуни, прашина, синтетика

Градот не запозна

Во овој град дупка

Таа се дружи со атопични деца

Умни деца, послушни

Омилена игра ни е само/уништување

Ја играме долго

Трпеливо

Имаме одлична стратегија

Како и да свртиш двете победуваме

Ја сака мојата кожа

Најмногу од се меките местенца

На дланките и на бутините

Mестата каде кожата е мазна како свила

Ме бакнува и ги гризе усните

Ми ги суши и раскрвавува од љубење

Ми ги покрива очите

Не сака да ги гледа моите солзи

Затоа ги дразни да солзат

Онака без длабочина

Со носот најмогу сака да се кара

Кога е најлута

Вика синозид!

Ја треска вратата зад себе

И ја остава главата да пулсира

Ги зашеметува мислите

И ме успива.

Посесивна е

Не сака да ме дели со други

Не ме пушта на излет

Ниту со лезет на балет.

Сојузници

2011-03-12T18:08:00.000+01:00

Верни сојузници

Војничињата во различни бои

Ох, уметници се фармацевтите

Вистински уметници

маѓепсници

Знаат како да продадат мир и спокој

сон

Знаат како да го зауздаат срцето

Махери се за да обојат црвено

таблета сè што треба да згасне

Белите се шеќерчиња

засладуваат горчина

Со филм обложени ловци на болка

Со билки раззеленета пешадија

или кафена чиниш чоколадна

морнарица за одбрана од ветер, од бранови

Розева артилерија го одзема денот

или ноќта

се смешкаат и ги замолчуваат зборовите

Како обично се нарекуваат оние кои имаат задача

да ги потопат солзите?

Не се сомневам дека имаат имиња за секој крик

за секоја воздишка

Браво!

Сите сојузници

Тивко застанати

Наспроти моите непријатели

Спремни да извојуваат победа

Над срамната тага

Над болката

Над соништата

Над животот

Две гугутки

2011-03-06T12:08:00.000+01:00

Убавината на голото дрво

Вдомува две гугутки

Кротка убавина

Тивка меланхолична слика

во метална рамка на прозорец

Зимска убавина

Две мали гугутки

Со темен гердан околу вратот

Топла приказна

Две мали гугутки пркосат на студот

во црвено и нијанси на сиво

Две сиви гугутки танцуваат

со осамените снегулки

кревко и достоинствено

За насилството и младите

2011-02-05T14:16:00.001+01:00

Го пишувам овој текст како реакција на последните насилни инциденти во средните училишта. Реакцијата се однесува на самите случувања, но уште повеќе на третманот на случувањата од надлежните институции и медиумите.

Досегашните искуства и особено последните инциденти во средните училишта, покажуваат дека во училиштата во Македонија проблемот со насилното однесување се игнорира се додека не стане предоцна и ескалира со инциденти кои се закана за здравјето и животот на младите. Тогаш решение најчесто се бара во видео надзор и ангажирање на професионални агенции за обезбедување кои го „чуваат” училиштето. Овој пат, по инцидентите се предложија уште порадикални и позагрижувачки мерки како претресување на учениците и засилено присуство на полицијата во и околу училиштата. Ваквите мерки се мерки на контрола, но не и мерки на соочување и справување со проблемот, а уште помалку на превенција на насилното однесување. Овие опресивни мерки лесно може да се манипулираат и злоупотребуваат во насока на повредување и кршење на разни индивидуални човекови и детски права како што се правото на приватност, слобода на движење и достоинство. Мерките кои се предлагаат, но и применуваат, бидејќи во повеќето од училиштата (основни и средни) веќе постојат обезбедување и камери, се најпопуларни како решенија кои моментално и краткорочно може да имаат влијание на намалување на бројот на инциденти и тепачки. Но, да не заборавиме, освен што претставуваат закана за одредени човекови права, тие се далеку од решавање на проблемот со останатите видови насилно однесување како што се малтретирањето (bulling) и другите форми на психичко и сексуално насилство за кои истражувањата покажуваат дека се секојдневие во нашите училишта.

Овие редови се исто така инспирирани и од начинот на кој медиумите го третираат проблемот со насилно однесување меѓу младите, и воопшто училиштата и младите луѓе. Училиштата во медиумите се најчесто присутни и претставени како арена на еднострани и еднодимензионални политички промоции и битки, или арена на пресметки меѓу младите. При тоа кога се зборува за политиката комплетно се бришат младите од перспективата, односно младите се на дното на хиерархијата и немаат никакво влијание врз одлуките, додека пак кога се зборува за младите тоа е најчесто низ дискурсот на малолетничка деликвенција или другиот екстрем виктимизација. Од една страна младите се портретираат како деликвенти, опасни, агресивни и непресметливи, а при тоа сликата, кадрите се најчесто момчиња средношколци кои се прикажуваат и како безидентитетни тела, снимени без лица и на тој начин истовремено ги конструираат и потврдуваат родовите, но не ретко и етничките стереотипи. За разлика од нив, девојчињата се прикажуваат како жртви и снимаат во контекст, кој исто како и насилството се користи за предизвикување морална паника и виктимизирање за теми најчесто поврзани со сексуалноста, (на пр.моралната паника со порно клиповите со средношколци во 2007). На тој начин младите, односно девојчињата заради сексуалноста и момчињата заради агресивноста, најчесто се прикажуваат и се носители на дискурсите во кои младите се виктимизираат и на тој начин се лишуваат од нивниот капацитет да се вклучат во решавање на проблемите поврзани со нивниот живот.

Ваквиот однос на медиумите од една страна, е резултат на доминантниот научен дискурс кој најчесто ги поставува рамките на оваа комплексна маргинализација на младите која ги вклучува и категориите род, сексуалност, раса, етницитет, класа, (не)способност. Од друга страна е резултат на нискиот квалитет и ниво на критичкото новинарство кај нас.

Во конкретниов случај со последните драматични инциденти во средните училишта, ниту академската јавност ниту релевантните институции од власта – Министерството за образование и директорите на училиштата, не коментираат, не превземаат одговорност за настаните. Во медиумите слушнавме дека директорите биле немоќни! а психолозите и педагозите во училиштата ги предложија погоре споменатите механизми на контрола. Единствено полицијата, како орган на прогон и заштита, но и контрола, веројатно успешно ќе ја заврши својата работа и епилогот од овие немили настани ќе биде казнување на младите луѓе вклучени во инцидентите. Потоа, лесно може да замислиме дека следува и повеќекратен притисок врз нивните соученици и врсници преку репресивните контролни механизми кои ќе бидат единствената мерка за превенција од насилство. Каде е тука одговорноста на возрасните и институциите во однос на обезбедување основни услови за безбедно учење и развој? Ќе се навратам на факторите на влијание за појава на насилното однесување за да продолжам потоа конкретно со одговорноста на возрасните.

Насилното однесување во училиштата е сложен општествен феномен. Причините и корените не се наоѓаат единствено во развојните фактори и нефункционалноста на семејството, како што најчесто слушаме во медиумите од психолозите и социолозите, туку и системите на управување со училиштата и пошироко во општеството, како и вредностите кои се усвојуваат и промовираат во училиштата, семејството, политиката, медиумите итн., кои значително придонесуваат за појавата на насилно однесување. Факторите кои влијаат за појавувањето на насилното однесување меѓу младите и специфично во училиштата посочуваат на одговорноста што возрасните ја имаат во создавањето на контексти на прифаќање, одобрување, применување и промовирање насилно однесување. Следствено на тоа факторите посочуваат и кон одговорноста која ја имаат во обезбедување заштита на децата и младите од насилното однесување и последиците кои чувството на небезбедност и страв го имаат врз нивниот развој, менталното и емоционалното здравје и воопшто целата добросостојба.

Безбедноста на децата во училиште претставува основна претпоставка за непречен развој и учење како и за развивање на чувството на припадност на заедница, а со тоа и развивање на одговорноста кон истата. Возрасните се одговорни за креирање на што е можно подобри услови за безбедно растење и развој на децата и ова е официјално потврдено во Конвенцијата за правата на децата на Обединетите нации, чиј потписник е и Р. Македонија. Имено, во членот 19 став 1 се одредува одговорноста на државите потписнички „да ги преземат сите законодавни и административни, социјални и образовни мерки поради заштита на детето од сите облици на физичко или ментално насилство, повреди или злоупотреби, занемарувања или немарен однос, малтретирање или експлоатација, вклучувајќи ја и сексуалната злоупотреба”. Понатаму, во членот 28 став 2 се вели дека „Државите членки ги превземаат сите соодветни мерки дисцпилината во училиштата да може да се спроведува на начин кој е во согласност со човековото достоинство и со оваа Конвенција”. Со овој член од Конвенцијата се укажува и на тоа кои мерки поврзани со дисциплинирањето се прифатливи во училишен контекст.

Јасно произлегува дека одговорноста паѓа врз релевантните институции и целата училишна заедница, кои е неопходно да покажат континуирана посветеност, јасна политика на грижа за унапредување на состојбите низ која ќе се градат односите меѓу луѓето, вредностите и критичката мисла паралелно со регулативите кон насилното однесување. Меѓутоа, да не се заборави дека клучно е младите луѓе да бидат вклучени во целиот процес на превенција и справување со насилното однесување. Всушност постојат начини кои овозможуваат да се третира проблемот преку континуиран, демократски процес кој ги зема предвид и уважува и контекстот и факторите на влијание, се потпира врз капацитетите на училиштата како заедница и особено на потенцијалите и способностите на младите луѓе како активни чинители во заедницата. За жал, влијанијата на ваквите иницијативи кои се втемелени на принципите на демократија, еднаквост, одговорност и слобода најчесто остануваат непрепознаени и невреднувани во поширокиот контекст.

Ана Блажева
Објавен на http://www.okno.mk/node/9674

Марта

2011-01-30T21:51:00.000+01:00

Марта беше родена во Желино, некое село угоре по планината, мајка и беше етнолог, на теренска работа во селото. Се родила во седмиот месец од бременоста, неочекувано. Ја чувале во фурна за да видат дали ќе преживее. Преживеала. Сите и велеле дека ќе биде многу силна штом преживеала. И беше силна снагата со цврста брада – кога ме гушкаше брадата и се зариваше во мојот врат, цврсти рамена – секогаш успеваше да ме истурка со рамениците и да заземе повеќе простор на двете седишта во автобусот, цврсти гради – кога лежеше на грб како остри врвови се извиваа покривајќи го нејзиното лице, цврсти колкови – и свилените здолништа како водопади силно паѓаа надолу, колена – цврсто крцкаа и ја нарушува тишината кога ноќе се искрадуваше за да си замине и цврста тупаница – еднаш со неа смачка пајак.

Се вљубив во Марта на систематскиот преглед, пред да откријат дека не гледа добро и да и препорачаат да носи очила, јас открив дека Марта мириса на бибер, ванила и кисела павлака.

Твоето време

2011-01-22T13:40:00.000+01:00

Детското време

Тоа што извира од срцето

Меко, нечујно, несетно

што запира под ударот на прекорот

Зачувај го во себе

Потоа пронаоѓај го

За да играш и создаваш

Еве ти зборови за играње

За поместување

Сложувај и пак расфрлај

Осветлувај и украсувај

Кини, тегни, ништи и пишти ги

Зборовите

Да се престорат од мекоста на времето

Твоите дланки се меки

И брадето ти е меко

И здивот млечен

Телото тенко

Косата непослушна

Ќе пораснеш

Ќе летне

Нека лета, но летај и ти

Направи си летало

Создади го од бои

Од чекори и вртења

Може да направиш и експеримент

За да докажеш дека времето

Е меко перниче на детска дланка

Го обожувам твоето време

Како го поврзуваш, нижејќи гердани од плодови

Отсуството го украсуваш со букети од свежо цвеќе

Ти знаеш како да го израдуваш денот

Со сонце и месечина на ист свод

Ти знаеш како да мудруваш со камчиња

Да раскажуваш со облаци

Да нудиш чудества

Гостинка

2010-12-15T17:21:00.001+01:00

(На Ана Ахматова)

Зар е исто Ана

Прозорец на соба

Надвор покривач од студ

и стана нова ти

штом отвори врата за она што иде

Ах, Ана гостинот го прими свој

Му дозволи домаќин да биде во

домот твој

Не прашувај Ана

За што иде, и што му треба

Се што има нека земе

Нека има

За во живот и за сон

Не Ана,

Болката не ништи

Ни студот срцето го гасне

Не е исто Ана

штом нежно те допре цветот фин

штом да бакнуваш знаеш

штом стихови излеваш

штом слушаш

Не е исто Ана

Штом играта добро ја знаеш

Ништо да не ти побара

Да му дадеш

Но внимавај Ана

Немој име да му даваш

Немој в срце лице да му вдомиш

Нема име Ана,

Нема ниту лице

Нема дом

Гостинот твој

Не е маж

Ниту жена

Гостинката што иде

Безимена e

Бездомна

Безвремена и бескрајна

Субверзијата на поетскиот јазик или како семиотичкото го подрива Симболичкото

2010-12-15T15:40:00.001+01:00

Поетскиот јазик е повторно заздравување на мајчинското тело во рамките на јазикот, на оној јазик што има моќ да го покрене, да го прекине и да го измести „Законот на Таткото“. (Јулија Кристева)
Чао Лакан! :)
Феминистките ја критикуваат затоа што не успеала до крај да ја втемели субверзијата и останува во прегратките на „Законот на Таткото“, ама ако јас во многу ја имам како сестра. :)

Танго

2010-12-13T17:12:00.000+01:00

Бидејќи умрев за танго, а играм само сама и само внатре...морав малку да патетишам и претерувам и пишувам за танго. Љубам танго. Ова е моето танго и на сите...

Танго е доживување

патетика

романтика

галење со музика,

разговор со пријател

љубов во движење,

чекорење за убавина,

Тангото е сол за животот

Шеќер за душа како што вели насмевката на Катја

Уметност создадена во прегратка,

Убавина во срцето

Отелотворување на желбата

Никогаш засекогаш

Поезија- стихови испишани со стапала

Поезија - говор на душата. И никако поинаку.

Отварање на срцето кон другиот

Прегратка за заборав

Тангото е разговор на две раменца

Растегнување на стомакот за скротување на пеперутки

Препуштање

Богатство од емоции (виолини) лелек, тага, болка, (бандонеон) одлучност, пркос, дрскост, моќ, (пијано) восхит, нежност, радост, среќа

Играње со срцето

Доверба во другиот

Заведување на окото

Намигнување на страста

Разголување на срцето

Разубавување на чекорењето

Украсување на образите

Цупкање на ритамот на милонга

Радување на милонга

Сакање фустани

Сакање црвено и црно

Сакање чевлички за танцување

Валц на облачиња

Треперење на срцето и телото како листе

Искреност

Допир со бесконечното

Сонување за бескрајот

Гушкање на невозможното.

Пу! за сите

2010-12-02T10:56:00.000+01:00

Што е ова Левинас?

Бесот

Какво прекинување на бесконечноста

Какво злосторство

што телово не може да го издржи

Што е ова Елијар?

Омразата

Какво накажување на љубовта

Каква зандана

што телово не може да ја истрпи

Што е ова Бретон?

Си немал ѓаволот работа

Си играл паника

Кој подолго ќе мрази

-паника

Пу за мене

Пу! за сите

Тишина

2010-12-02T10:17:00.000+01:00

Суви усни

како суви овошки

Суви очи

како суви езера

Суви зборови

како суви листови

Тихуваат

љубови

и меланхолии

Ќе те чекам

2010-11-19T10:17:00.000+01:00

Ќе играме брканица

Ти бегаш

Јас те бркам

Никогаш нема да те достигнам

Ти ќе избегаш побрзо од утрото

И побрзо од сонот

Побрзо од дождот

Ќе те најдат жените

На високи потпетици

Ќе те гребат со долгите и остри нокти

Ќе ти студи

Накиснат од дождот

Ќе те скрие лилјакот

Ќе те гушка во седеф

Ќе останеш таму

Ќе дојдам да те спасувам

Нема да бидеш таму

Ветрот ќе те однесе на друго место

Ќе ја згрешам адресата

Ќе најдам корици од книга

Ќе најдам цвет

Ќе најдам девојка што се мие

Ќе најдам суви листови

Ќе видам деца

Како плачат ту се смеат

Ќе играм со нив

Јас бегам

Ти ме бркаш

Ќе се скријам

Ќе летам

Ќе нурнам

Ќе ме исфрлат брановите

Ќе ги избришат песните

Нема да се познаваат солзите

Утрото ќе помине

Сонцето ќе намигне

Ветрот се стишил

Ќе ги измијам нозете

од калта по дождот додека трчав

Ќе те чекам да ме најдеш

Ќе купам јаболки

Круши и капини

Ќе направам слатко

карамел од солзи

пенести желби

устиња од ванила

Ќе ме најдеш

Ќе те чекам

На границата

The paradox of love

2010-11-14T08:18:00.000+01:00

...As soon as I enter into a relation with the other, with the gaze, look, request, love, command, or call of the other, I know that I can respond only by sacrificing ethics, that is by sacrificing whatever obliges me to also respond, in the same way, in the same instant, to all the others. I offer a gift of death, I betray...

I can respond to one only by secrificing the other...

Derrida

Ехо и Нарцис

2010-10-25T21:57:00.000+02:00

Стојам настрана

Мојот крик е твоето бесшумно обраќање

Љубовно шепотење

Од тебе кон себе

Преку мене

Твојата убавина е цела

Недостижна

Нема како мојот крик

Што го следи твојот одраз

Совршено одговара на твојот повик

На твојот лик

На мене

Средба

2010-10-18T12:55:00.002+02:00

„... ако случајно се сретнеме еден со друг, тогаш тоа е прекрасно. Ако не, тука нема помош.“ (F. Perls, 1969)

Едно девојче живееше

Безбедно во мекоста на меурот од сапуница

Од тука се воодушевуваше

На убавината на далечните светови и ѕвезди

На тишината која ги скриваше тајните

Еден ден виде друго девојче
Што седи на меур од сапуница

И гледа надолу кон морињата

Се воодушевува на бурниот живот на рибите

И ужива во глаголењето на брановите,

Во откривањето на значењата и тајните

Музиката

Пукна меурот

Се сретнаа

На еден цвет

Заедно уживаа во ветрот

Со возбуда ги дочекуваа птиците и бубалките

Ги толкуваа сликите, ја впиваа музиката

Но не безгрижно

Го дочекуваа во нелагодност секое зајдисонце

Се будеа во страв од раѓањето на секој нов ден

Се разбудија еден ден

повторно сами

Збунето талкаа наоколу

Во светот суров и сив

Се беше шум

Тагата удираше

Ги потопуваше деновите во непрестаен дожд

Болката ја обезбои сета есен

Вител на лутина ги изгоре лисјата

Горчината ги прекри сите вкусови

Длабока темнина ја донесе зимата

Снегот заедно со природата

Го смрзна очајот

Колку е блескава меланхолијата кога е студено

Ледена

Успорена

Убава

Лагодно е во понорот на тагата

Мирно на дното на болката

Убава е темнината

Удобна осаменоста

Кога е отаде копнежот

Но сонцето не престанува да изгрева

И да се забавува играјќи си со белината

Предизвикувајќи ја природата на двобој со цвеќиња

На танц со ветрот

Девојчето со тагата

Се насмевна на зимата

Ги прегрна сеќавањата, средбите

И разделбите

Во далечината

На брегот

Гледа две очи што светкаат.

Бело

2010-09-30T07:57:00.000+02:00

Сибир во мене
стебла на бреза
Темната романтика
Го црта својот лик
Во моите очи
Црното сонце
Ја посребрува
златната коса
со неколку бели влакна.

Глас

2010-09-29T13:58:00.000+02:00

Немам глас
Прекинати жици
Истенчени нерви
Премногу шумови
Немам глас
Ѕвездите се далеку не можат да ме чујат
Ветрот брза не застанува да му шепнам
Немам глас
Им зборувам на моите прсти
Тие упорно типкаат
Немам глас
Пискотници се слушаат
Мешалката за малтер и филтерот за вода
Ги задушилe
Немам глас
Рибите зборуваат премногу гласно
Децата врескаат
Мачките се сакаат токму вечерва
Немам глас
Работат машини
Перат, прават, пустат
Немам глас
Телевизорот гласно татни, вести
Немам глас
сликите на фејсбук се натпреваруваат
Немам глас
телефоните не се повеќе во мода
Немам глас
ниту лакирани нокти
сите дами заминале на друго место
Немам глас
како децата со коси очи,
поинаку што гледаат
Немам глас
ќе ја гушнам перницата за да врискам
Немам глас
оставени соништа фаќаат прашина

Пустина

2010-09-12T21:04:00.001+02:00

Во овој пеколен град
Полна уста прашина
Уште долго ќе сум тука
Без крилја
Во горчина и стенкање
Сета убавина
Со тупаници ме удира
Назад во правта
Бревтам, ги плукам сите желби
Колку ли ги има?
Колку глупост носи една глава?
Крв крв крв
Во прашина
Пустина која не е доволно
да се спаси светот
да се спаси убавината
да се спаси добрината
од мене пустата

Крст

2010-09-12T21:00:00.003+02:00

На мојот крст
Распнати се страстите
Доле на дното патот кон темнината
патеки исполенти со безделничење
На левата греда закована
Крвари тагата
На десната греда
Се распрснуваат оргазми
Во средето ненаситна уста
Утробата која вшмукува се
Горе на врвот
Во крик
Во ридање, но гордо
Лицето – Јас
Прават со мене како ми е угодно

Те повикувам Тебе крварејќи
Прави со мене како Ти е угодно
Јас преку Тебе
да е поблиску до другите
Левата страна преку срцето
да стаса до благоста
Десната преку милоста
да го разбуди трпението
Утробата преку мерката
да научи за вечноста.

Осама

2010-09-08T11:31:00.002+02:00

Никој не сака да биде осамена личност, секој го одбегнува напорот...но Бог е невидлив додека сме во масата...Бог постои само за осамената личност. (Сорен Киркегард)

Сеќавање

2010-08-25T10:20:00.003+02:00

Се сеќавам на нешта што не се случиле,
бранови во река
дијалози и луѓе што не постојат
места каде не сум била
голи брда, јас замината да војувам
стојам на еден врв

Не се сеќавам на нешта што се случиле
но сум ги запишала
дијалози и имиња
места каде сум била
влез, соба, карирано ќебе
јас лежам покриена

Се сеќавам на нејзината коса
одиме боси низ градот
и читаме писма што сум ги испраќала
зборуваме за сеќавањата
се сеќавам седиме една до друга делиме слушалки
слушаме како смртта танцува

Се сеќавам на патувањето со брод
јас сосема осамена
и на прегратка која не е за мене
се сеќавам на островот со бели камчиња и блесокот на водата
јас како скокам од карпите
во обид да го изменам тоа што е
што го замислувам, посакувам
што го чувствувам

Се сеќавам на стихови од Архангел
на лутањето низ лавиринтот од мокри маици и ранци
додека свиреа во живо
јас гледајќи удолу го барам и пронаоѓам
се среќаваме

Се сеќавам на прошетките во уличките низ Тафталиџе
бескрајни денови поминати заедно решавајќи загатки
играјќи замислени авантури
дијалози за секс и филмови
јас како стојам пред прозорец
со книги во раката

Се сеќавам на мојата сува и испукана кожа додека пливам
и солзите што го исполнуваа базенот
мојата кожа пука
под рапавите плочки додека чекорам
од триењето со јажето додека замавнувам со раката
а потоа мојата кожа мрсна од Солеа
и чувството на водата од базенот на моите мрсни усни
ме болеа како плускавици да се раѓаат

Се сеќавам на игрите со ножеви во калта
со тапи на асфалтот
замислените полиња и територии
на вкусот од леб, масло и шеќер
правењето совршен сок од цветови
и бекрајните игри со карти
јас на лулашка
ја барам другата за да ги усогласам во нишкањето

Се сеќавам на полето со маргаритки
на сливите, дудинките и оревот
на малите прасиња и големите крави
на мирисот на сено и реката
светкањето на песокот и камењата
и тркалањето низ ридот
јас со жолти улепени раце од нижење тутун
се сеќавам на приказните за скриеното богатство
партизаните и германците

Се сеќавам на мојата соба
со црвени завеси
и кутии со спомени
на музиката и танците затворени таму
се сеќавам на сите фантазии
на она што никогаш не се случило
и само на мал дел од тоа што се случувало

Се сеќавам на чудесната средба со моето девојче
се сеќавам на моето момче пред да го запознаам
за да не заборавам
лежам во неговото крило секоја вечер
и се е во ред.

2010-07-15T19:01:00.001+02:00

Невозможното

Белата риба секогаш ја брка шарената
Маша секогаш си игра со камчиња
Мачето секогаш се качува на дрво
Рузмаринот секогаш цвета во пролет
Тато секогаш го дува носот кога јаде луто
Јас секогаш ќе го сакам невозможното

Дишење

Најмногу ја сакам косата кога ќе ја ишишам
Најслатко ми е јадењето кога не сум гладна
Најдобро гледам со замижани очи
Најмногу играм кога сум сама
Најубава сум покрај море
Најдобро дишам после оргазам

Разделби II

2010-07-12T09:08:00.001+02:00

Во музејот на разделбите
се е документирано
сите вистини

На траки воздишки
и добри утра
парчосани соништа на видео
прекрасна колекција од предмети
клучеви, писма, чевли, прстени
...
На ѕидовите распнати се
сите копнежи
од другата страна сите лаги
По подовите расфрлани
патеки и чекорења
скршнувања
Во специјални услови се чуваат
ткаенини и парчиња кожа
разбушавена коса
разделени од допирите на кои повикувале
а овие во модерни зандани затворени
со ласери обезбедувани од крадци
Заборавени бакнежи лежат
заклучени во ковчези
сите паднати пеперутки
и ножеви
во посебни застаклени кутии
скршени срца
во подрумот грижливо складирани
шишиња галони солзи
подредени по вкус
Музиката се чува кодирана
не е дозволено слушање
има една соба забранета за влегување
и фотографирање
таму се чуваат сите
танци
Сите последни прегратки
воскреснати во соба со ветер
за да се виорат и никогаш повторат
За зборовите има посебен оддел
тука сите зборови се дефрагментираат
и остануваат само букви
гласови во тишина

Чуму сето ова?
Разделбите се конечни, нели?
Кому му треба заштита од вистината?
Кому му треба заштита од сеќавањата?
Јас сум министерка на спомени
имам слаба меморија
и наредувам да се затвори овој
проклет музеј

Разделби

2010-07-08T09:55:00.000+02:00

Каменот се крши
со леснотија
под ударот на дистанцата

Железото се топи
со леснотија
од топлината на срцето

Ноќта од вљубените се разделува
со леснотија
во солзите

Музиката од танцот се разделува
со леснотија
во тишината

Цветот од дрвото се разделува
со леснотија
во ветерот

Вистината од стварноста се разделува
со леснотија
во мечтите

Танго утро

2010-06-25T10:19:00.002+02:00

Танго
Ноџињата сами играат
Раменцата исто
Слатки истегнувања во половината
Соблакање
Босонога
Голо танго
Утро

Освета

2010-06-14T00:39:00.003+02:00

Старица и дете
молчат
Нема што да се каже
зошто би зборувале
кога липите и сите други билки што цветаат
решиле оваа пролет да се осветуваат
опивајќи го овој смрдлив град со својот
чудесен мирис

На градот
љубов моја
и оние со малку осет
и многу срце

додека патуваш
додека зборувам
додека дишам
додека цупкам
се приклучуваме кон осветата
јас и мојот ноќен пријател
малото гуштерче

Сино

2010-06-10T11:46:00.002+02:00

Сета празнина
сина е
Убава ли е?
Сите часови поминати во исчекување
во трагање
обоени во сино
сини се и солзите
и месечината кога студи
и морето и стравот се сини
Убави се
Мојата тага е сина
сината е мојата боја
соништата ми се сини
длабоко плави како мастило ми се зборовите
Музиката што ја слушам е синило
и очите со солзи стануваат плави
додека го бркаат зеленилото
Која боја е смртта?
Ве лажат дека е црна
Мојата е сина
Сакам да заминам во моето синило
не ме мамете со други бои
и нив ги сакам
но тие не можат да ме земат
не ме сакаат целата
Прелијте ме со сино
оставете ме на синилото
Заборавете ме.

Момче со сончогледи во очите

2010-06-07T11:22:00.000+02:00

Еднаш запознав
момче со сончогледи во очите
си помислив
тој сигурно го гледа светот поубав
посветол

Замижав
Почна да ме облева чувство
на сигурност и топлина

Кога го сретнав повторно му предложив
да снимиме филм
за љубовта

Така започнаа да се нижат
разговор по разговор
сцена по сцена
година по година
приказни од земјата на сончогледите

Баба ми

2010-05-30T08:06:00.004+02:00

Таа жена со коса како самовила
Покриена со шамија од цвеќиња
Прелиена со восочен прелив
Со животен мирис намириснана
Ах, тој мирис
Тие ноти за кои немам имиња
Тоа чисто, кротко,
Сведнато а цврсто постоење
Едноставно како утрото
Прекрасно како ноќта

Таа жена со плеќи ничкосани
Без големи соништа
Без книги и наука
Постои за работа, за создавање, за давање

Таа жена со раце како гранки на дуња
Со нозе како стебла на цреша
Не го познава морето неговиот здив и мирис
Таа диши, се движи, работи непрестајно
Покрај реката со поглед високо
од брдото кон другите височини
или во длабочините на животот

Таа жена со дух на зимзелено дрво
Горда и трнлива
Сува и издржлива
Не знае за милувања, за танцување
Таа чекори, зборува, плаче, се смее
Како што земјата се тресе, омекнува, пука, се влажни

Таа жена од свет на билки, животни, кал, вода, плодови и дрва
Не познава градови, не патува
Живее таму, на едно место
Ме пречекува и испраќа
Како извор во кој се смирувам
Кон кој одам, се враќам.

Изгубено – најдено

2010-05-27T10:01:00.000+02:00

Што е измислено
е изгубено
Што е најдено
е сочувано

Танго во тишина

2010-05-25T13:00:00.003+02:00

Во срцето
ниту пијано
гитара
ниту бандонеон
самото е доволно
за танго во тишина

Нема чекори
нема украси
само борба за балансот
потрага по оската
од вечноста назад кон утробата

Музиката на срцето
не може да се запре
колку и да крвари
колку и да го парчосуваме

Од срцето, вечен извор
се излева и тече како сто години самотија
танго во тишина

Солзи

2010-05-20T16:11:00.001+02:00

Вие што ја сведувате тагата
радоста
болката
возбудата
гневот
загубата
....
на физиологија

Јас поинаку ќе ве опеам
Зошто вие заматувајќи ги очите
ги покажувате растреперувањата на срцето
го претворате крикот во блескава капка
се раѓате како да го тркалате Сизифовиот камен по угорнина
и потоа стрмоглаво паѓате по образите
Го гаснете ли огнот на страстите
кога се мешате со другите телесни течности
со воздишките?

Ги поттикнувате ли другите да посегнуваат по прегратка
кога си помислуваме дека сте лек за нашата осаменост
дека ја измивате нашата темнина
дека не поведувате кон почетокот
додека го оплакуваме крајот
дека ни помагате да ја пронајдеме оската
додека паѓаме?
Додека кажуваме молитви
ја пренесувате ли музиката на срцето
низ морето на љубовта?

Или сте тука за да не потсетите
дека треба повторно да погледнеме
напред
да го избистрме погледот
и да го насочиме нагоре
кон вечноста?

Море

2010-04-27T16:28:00.002+02:00

Страв и надеж
прибежиште
дом

Да легнам
да заспијам во него
да го мирисам и галам
да го слушам
да го вдишувам

Моето создавање
барање и пронаоѓање
мир и немир
на кожата и во срцето
мирна страшна сила

Ги примаш моите воздишки
моите насмевки ги осмелуваш
моите очи ги смируваш
тагата на нишалка ја лулаш
ја враќаш ја нишкаш
ми ја покажуваш
ми помагаш да ја носам

Да заспијам во тебе

Ми недостасуваш
далечино
преку планини и долини преку граници и
тајни

Ќе ти шепкам
на школките ќе им раскажувам
со рибите ќе танцувам
во коралите ќе насликам
со песокот, камчињата и алгите ќе те покривам

и потоа ќе може повторно да те измислувам
да те губам и наоѓам
да те чувам и пуштам на слобода

Ќе го викнам и ветрот
тој див љубовник
за да те разигра
за да разбранува

Сонцето ќе го замолам да ги изгори сите зборови
и да ги посее над тебе
да блесне во тебе
низ тебе
да ги скрие на дното во песокот
во темнината да го кријат блесокот

Месечината
ах месечината
таа ќе не издаде
ќе им раскажува на сите
различна приказна
и заводливо ќе се смешка
ќе ги плиска со нова вода в лице
сите лицемери што нема да поверуваат

ќе им се пикне во соништата и ќе ги измачува
додека поверуваат
во неа и морето
во чудото и љубовта

Опасна чуварка имаш
нема да дозволи никој неказнето да замине без да поверува
и повторно студено ќе остане да се појавува
час малку да ѕирка
час втренчено да ѕвери
час демек на пола копје на пола месечина
заспана е

И ѕвездите друшки
другарки
и другари
за заедничарење раскажуваат
дека е убаво да сме заедно
да не заталкаме сами
во тебе
да стоиме на брегот и внимателни да бидеме
и трепкаат трепкаат
опоменуваат
не пливајте подалеку од силата
не нуркајте подлабоко од здивот
не ги отворајте рацете повеќе од прегратката
почекајте

Но кој да чека
и зошто да се чека
еден чекор од мене си
еден здив до мене си
една капка во мене си
и страв
и надеж

Да заспијам во морето

Како порничарката стана романтичарка

2010-04-07T08:33:00.000+02:00

За порничарката
се беше сетилно
можно
видливо
возбудливо
силно

Се додека не пристигна
скриениот поет
тивкиот уметник
малиот принц

И така се што беше на дофат стана недофатливо
секое уживање се претвори во копнеж
се отворија вратите за сите пеперутки
да ги размавтаат крилјата

Очите широко отворени и нервозно вперени
полека се затворија и пред нив се отвори нов свет

каде зборовите ветрот
ги претвори во воздишки
движењата станаа поезија
прегратката се вознесе во нива димензија
страстите се претворија во нежност
бакнежите во милување

Во овој свет на романтичарката
сите пријателства и љубови
добија своја приказна

Така порничарката стана романтичарка
и одлучи секогаш да остане покрај
скриениот поет
тивкиот уметник
малиот принц

Volcada или Танц со онесвестена девојка

2010-04-06T23:24:00.002+02:00

Како се изведува овој танц?
Потребно е доволно време и трпение
многу страст
за танго
многу

Потребни се часови, многу часови,
денови, години фантазирање
консумирање тони музика
што помалку зборување

Потребно е
да знаете како да се стопите во прегратка
да стекнете доверба во партнерот
да се препуштите

Потребна е сила
да се препуштите додека се вкочанувате

Трикот во овој танц
е да научите како да одите по јаже
навалени нанапред и со отворена прегратка
да се потпирате на себе
додека не се чувствувате

Во овој танц треба да заборавите на се
најмногу на чувствата
за нив има други моменти
да заборавите на чувствата
додека безусловно се потпирате
на доверба

Неправилна изведба на танцот може да остави трајни последици
во срцето
меморијата
вселената

Ти си мојата Шамс

2010-03-29T16:28:00.003+02:00

Заедно во темнината
Споделуваме тајни
Ситни нешта
За кои другите одмавнуваат со главата од гадење и презир
А ние се радуваме

Множиме меланхолија
И љубов
Делиме страдање
Музика и страсти

Ти си мојата Шамс
Но наместо молитви и пост
Се опиваме со вино
И шепотиме за милувања

Ти си мојата Шамс
Кармичка
Сестра
Пријателка
Љубов
(за Мими)

Копнеж

2010-03-28T22:10:00.000+02:00

Има една бајка што и ја читам на Маша
за копнежот
кој ја превидува сета убавина на морето
брановите, синилото, коралите
за убавините на другиот свет,
ветерот, сонцето и месечината
копнеж кој не можејќи да се оствари
се свртува кон себе
и раѓа бисер
посјаен од месечината
поблескав од сонцето

Копнежот - вечна потрага
девојче што трча и паѓа
една ѕвезда што секогаш ја следи месечината.

Тајна

2010-03-28T22:09:00.002+02:00

Ќе ви откријам една тајна
Во тајната може да верувате
Да се наслоните на неа
Нема никогаш да ве напушти

Со вистината внимавајте
Вистнината заведува
Ќе се вљубиш лудо
Но може да си замине

Ќе ви откријам уште една тајна
Животот без тајна и вистина
Е како живот без музика и танго
Без убавина и добрина
Без храна и љубов

2010-03-18T23:35:00.004+01:00

Доменот на грижата

Доменот на грижата е како ластик
Можеш да го развлекуваш, растегнуваш
Можеш да опфатиш голем број
Деца
Љубови
Само внимавај да не го испуштиш од рака
Се враќа со голема сила и фркањето е болно
Внимавај и во сонот
Ако го имаш
И во заборавот што го имаш
Доменот на грижата
И самиот бара внимание

Во спротивно гневни стрели
Опасни зборови
Ќе го разлабават ластикот
Ќе побараат ново прибежиште.

Родители и деца

Родителите се тука да ја заебат работата
Децата да го осмислуваат бидувањето
Родителите да ја одбегнуваат играта
Децата постојано да ја покажуваат нејзината величенственост
Родителите се тука да паѓаат и не знаат како понатаму
Децата да се насмеат при секое станување
Родителите се тука да глумат озбилност и да ги пригушуваат солзите
Децата да врескаат на сиот глас за неправдата и болката
Родителите да кенкаат за одмор
Децата да се уморат од уживање и игра
Родителите се за грижење и негрижа, за главоболки
Децата за љубов и насмевки

И за инает на сите филозофи знаат да простуваат!

2010-03-17T01:43:00.001+01:00

Друштво
Многу сте напорни
Главите ви се несиметрично големи
Оптоварени
Сте го стиснале срцето
Загушено е
Прошетајте во природа
Или напијте се чај
Нурнете под вода
Исплашете се побогу!
И олабавете ме.

Уф како сум досадна кога сум сериозна

Немам ни трошка хумор во себе
Така беше дома кај мене
Мртви сериозни
Мрак
Одев кај Пеце за да се насмеам
Џабе
Кратко трае
Пак сум мртва сериозна и ужасно досадна
Ко вести на Телма

2010-03-17T01:27:00.002+01:00

Вљубените

2010-03-12T10:36:00.001+01:00

Какви суштества сме ние луѓето
Кога можеме да се сопнеме од ивицата на нечие име
Да лизгаме нечие име по мразот
Да паѓаме и бараме засолниште во благоста на името
Да мислиме дека нечија округлост е нашата нова утроба
Какви суштества сме ние луѓето
Кога можеме на прегратките да им даваме димензии
Низ очите да мериме длабочини
Во музиката да ги излеваме сите емоции
Какви суштества сме ние луѓето
Кога можеме да се бориме со светот во нас
Заради светот надвор од нас
Кои сме ние луѓето да го измислуваме танцот
Да водиме љубов со музиката
Да се вљубуваме во песни
Да умираме во прегратки

Љубовното искуство и отсликувањето

2010-03-01T20:05:00.005+01:00

...Љубовното искуство се темели на нарцизмот и на неговата аура на празнотија, привидност и невозможност, која ја подрива која било идеализација која е подеднакво и суштински присутна во љубовта.

...„Таму е Исток, а Јулија е сонцето“, Ромео и вели на Јулија, затоа што Јулија и сонцето се подеднакво заслепувачки за него, слични се во тоа што двете се блескава светлина. Omoioma (отсликување)- Платон го користи овој збор кога зборува за љубовта во Федар, и тврди дека душата склона кон љубов забележува omoioma, имитација на небесните нешта во нештата од овој свет кои наликуваат на нив и токму од таа причина се вљубува, ја става до себе. Човекот е вљубен во она кое наликува на идеал кој не е видлив, но е присутен во сеќавањето.

...Љубовта е место за ексцес и апсурдност, екстаза и смрт... Љубовниот говор...нема храброст да ја бара својата логика надвор од огледалото во кое љубовниците се маѓепсуваат еден со друг.
(Јулија Кристева „Љубовни болки:полето на метафората“)

Freundschaft

2010-02-19T23:51:00.001+01:00

Одминување

2010-02-18T15:57:00.003+01:00

Никогаш не би ми пристапил
би ме одминал
би останал невидлив
да не е мојот поглед
кој постојано го бара својот
одраз
и така секое твое постоење
може да биде пронајдено
и така те пронаоѓав

Ништо од тоа
од твоето постоење
од моето постоење
од светот од кој избегавме
во кој се вративме
нашата слабост
и глупост
ништо од тоа не е доволно
не е
го нема
како да си ме одминал

Тажно е кога пишувам
за тоа колку пати си ме одминувал
колку пати јас не сум погледнала
тажно е
колку пати те пронаоѓав
колку пати си заминував
тажно е
дека составувам песна во која пишувам нема ништо од тоа што ти ме одминуваше а јас те пронаоѓав
но потоа заминував
дека нема ништо ниту во светов од кој избегавме
во кој се вративме
заради лутината
и времето
не го сакам ниту мојот одраз ниту твојата темнина

Всушност има многу нешта и страшни и чудесни
има премногу нешта покрај нашите среќавања и разминувања
има уште многу светови
уште многу љубови
има и време за оплакување
време за гнев
време за лутина
и песна
за нашата слабост
за нашата глупост
за нашите среќавања
и одминувања

2010-02-13T10:16:00.003+01:00

Кругови

Ранета
Кружам околу моето безредие
Со секој круг се подалеку сакам да бидам
Но секој круг како обрач се поблиску ме влече
Ме стега
Во грлото
Во градите
Обрач од безредие
Нејасни знаци
Познати патеки
Слепи улички
во кругот
од маргините набљудувам
со нетрпение исчекувам
која е патеката која ке ме поведе
кон центарот
во безредието
да го заокружам

2010-02-11T11:05:00.004+01:00

Гласна меланхолија

тропоти
баботи
вриска
добро е што е затворена
никој не ја слуша
понекогаш некој ќе погледне
во очите
но свртува поглед
како се прашувам
нешто толклу гласно
станува дел од тишината
или повеќе дел од шумот
на кој сме навикнале

на што се сме отрпнале
кога криците ги впиваме
како природниот топот на дождот
кога нема спротивставување

зошто е затворена таа гласна меланхолија
за кого создава танго
ако нема со кого да танцува

Две песни во еден здив, две девојчиња во други времиња

2010-01-27T21:35:00.003+01:00

Едно смешно девојче со наочари што шизи

Дебелки буткици и газе
Чудна фризура
Плаво-зелени благо тажни очи
Мало тело
Долг врат

Несиметрија
Го добиваш тоа што ќе го предизвикаш
Може да ти се остварат соништата
Потврдат стереотипите
Може да помине сосема незабележано
Доволно е блиску
И доволно далеку

Мојата Милица

Мојата Милица беше совршена
Уште како желба
во срцето

Мојата Милица
Беше совршена во утробата
Со светлина привикан одраз
мало носе во спокоен сон
Без грижа
Без сомнеж
За совршенството

Мојата Милица
Е совршена
Со светлина облеани локни
Прикриена сила
Громогласен плач
Очи две месечини
Што трепкаат
И со боите играат
Разни блага и чудества
Медовини
Мало усте што изустува сказни и
Научни вистини
И рачиња во обрач
Од љубов што стискаат
Душица што трепери
Како нежна музика
Огномет од радост
Блеска од бисерите
Две скршени
Како потврда дека се вистински
И совршени

Гушкање

2010-01-23T12:46:00.002+01:00

Денот започна со длабок и пригушен плач. Сонот беше премногу реален и чувствата премногу силни. Надвор се уште беше темница, ги избришав солзите и останав да лежам борејќи се со јавето што го прекина сонот и сонот што остана незавршен и потребата да го завршам на поинаков начин.
Прегратката дојде ненадејно. Топла утринска прегратка со охрабрување.
Потоа во текот на денот имаше уште многу гушкање. Гушкање за добредојде, нежно и радосно. Долго посакувано гушкање после разделба, силно, брзо и адреналински. Потоа гушкање со олеснување кога се издишуваш и се доаѓа на свое место. Потоа гушкање заради благодарност и збогување за скоро видување. Гушкање за поддршка, гушкање при разминување со насмевка и мала слатка шега. Кибер гушкање. Гушкање заради удобност, подобро сместување на каучот. Гушкање за добра ноќ.
Гледав ТВ, налетав на сцена од филм, се одвиваше во кујна. Маж и жена готват и разговараат, жената станува премногу вознемирена почнува да збори брзо и неповрзано, драма. Мажот доаѓа и нежно ја прегрнува за момент прекинувајќи ја анксиозноста и тензијата. Кога завршува прегратката тензијата станува уште посилна, заради бакнежот кој следеше. И тогаш почнав да размислувам за гушкањето. Ги прелистував прегратките кои ги доживеав во текот на денот. Колкава е моќта на една прегратка?
Гушкањето е лековито, има моќ да намали болка. Има тераписка моќ, да утеши, да го смени текот на нешатата. Има и разорувачка сила.
Еднаш бев смртно вљубена. Бев вљубена во една калап прегратка, беше тоа космичка прегратка. Се оствари - If you touch me I’ll die. Убиствената прегратка заврши со повеќекратна смрт, неопходна за повеќекратен нов почеток.
Прегратката е споделување. Споделување на музика, приказна и емоција во тангото. Претпазлива, отворена, блиска, затворена.
Прегратката ја навестува интимноста, и подотвара врата на желбата.
Има ли теории за гушкањето? Кога, зошто, како почнало гушкањето? Онакви логични еволуциони теории од типот – Луѓето понале да се гушкаат бидејќи им студело, кога се плашеле, и потоа со цивилизацискиот развој, бла бла гушкањето станува цивилизациска придобивка која се поврзува со интимност и љубов. Во измислената приказна за романтичната љубов е една од иконичките претстави за изразување љубов. Може психијатрите ќе речат дека гушкањето е израз на регресивните механизми за одбрана, потреба на незрелите, инфантилни луѓе. Потреба на хистеричните жени!?
From the Etymology dictionary- "to embrace," perhaps from O.N. hugga "to comfort," from hugr "courage, mood," from P.Gmc. *hugjan, related to O.E. hycgan "to think, consider," Goth. hugs "mind, soul, thought." Other have noted the similarity in some senses to Ger. hegen "to foster, cherish," originally "to enclose with a hedge."
Гушкањето е обвивање на рацете околу саканото. Безбедност, потпора, релација, доверба и/или прегратката е присвојување – затворање?
Како и бакнежот, прегратката е едно од секојдневните чудества што ни се подарени за да го збогатуваат, радуваат, загонетнуваат животот и обликуваат во таинствени сложувалки.

Трпение

2010-01-12T23:45:00.004+01:00

Постојано сум во чекална. Чекам нешто за заврши за друго да почне. Чекам да заврши зимата за да дојде пролетта, чекам да заврши денес да дојде утре, чекам да ми помине пмс за да бидам понормална, чекам да ја завршам тезата за да можам да спортувам, чекам да ослабам за да ги облечам бермудите, чекам децата да пораснат, да пристигне иднината...
Не е ни чудо што нон стоп ѕенѕам со нозете, нервозно како во чекална. Р.А. размислувал: Кој е кул а кој пациент? И отприлика вели - Пациентите се постојано изненадени, затекнати, а кул е оној кој знае што ќе се случи следно, кој има самосвест...
Богами се изненадувам можеби веќе не толку често, но се изненадувам. Всушност бeв шокирана пред некој ден од ѓубре, од ѓубриште. Смрдеата како да излегуваше и од мене, се обидов да го ставам мојот намирисан шал врз носот но и тој мирисаше на трулеж, на чад, на накиснат гнилеж, на лешеви и измет…
Веројатно еден ден ќе се најде на едно такво место. Сум се запрашувала и претходно што со ѓубрето, и сум се тревожела колку ѓубре оставаме, ама така исправено пред мене, посеано наоколу делува многу моќно. Размислував за мини депонијата на баба „Баци то у долину, сине“ , се со што живееше беше органско, од храната немаше никаков остаток, се распределуваше за сите луѓе и сите животни, и во долината си ровареа локалните животинки, немаше пластика, кеси, лименки... и никакви други додатоци од пластика и слични синтетики – се беше дрво, метал, стакло, најстрано беа гумите од трактор на чичко ми и извуцараните стари чевли. Тоа беше пред 15 години, не пред 150. А мојот дом денес сам за себе е една огромна депонија од ствари и стварчици која и тоа како придонесува за сеопштото загадување. Тоа што е доста поразително е што сум врзана за тие ствари и стварчици толку сериозно емотивно што за шнолите на ќерка ми сум во состојба да урлам затоа што едната од парот се изгубила, а едно од најцрните сценарија и ноќни мори ми е како во пожар горат моите memory boxes.
Не сум натуралистка, не сум ни урбана шмизла, не сум ни киборг. Ни туј ни тамо. Не сум изгледа ни еколошки освестена, ама имав доста сурово будење.
Додека размислувам и стравувам како донесувам еколошки одлуки во секојдневието и се шетам со селектирано ѓубре преку две населби за да стасам до контејнерите за селектиран отпад, ќе почекам да помине и овој циклус, блеејќи во екран.

Година на лутање

2009-12-28T17:15:00.003+01:00

2009 беше скроз тапа година за мене.
У ствари беше многу чудна година.
Мешаници какви одамна не ми се случиле.
И јас бев чудна.
Тоа што останува е:
Враќањето дома – отсуствата и враќањето ми беа подеднакво важни. Моето отсуство и лутање секогаш повторно беа спасувани со враќањето дома. Нека изгледа тоа лузерски не е важно, враќањето дома секогаш ме спасува од себе.
Неколку ноќи низ Скопје, Белград... – некои работи никогаш не се враќаат, некои се повторуваат и токму тоа е она што повторно се посакува. Некои работи никогаш не се остваруваат и нема потреба. Иако погубни за моето здравје секој момнет на лутање во придружба е вредно за цел живот.
Филмови и музика – Фул. Како порано, преживување на сопствените желби или што и да е низ музика или филм. Сето лудило добива форма и смисла, целиот немир наоѓа поткрепа или заштита и се заедно се згуснува и интензивира.
Депресија – меланхолија било смешка, забава во слободно време. Депресијата си замина и да не се врати. Ова не можам да кажам дека беше соочување со себе, не сум спремна да го прифатам. Ја оставам во оваа чудна и врнежлива година.
Танго –Толку многу ме обзема танцувањето што ако не ми се случеше тангото мојот живот ќе останеше во еден цел голем дел празен и тажен.
Оваа година нема да донесувам резолуции се покажа многу погрешно.

Големиот брат

2009-10-28T11:31:00.001+01:00

Го гледам реалното шоу веќе две недели за прв пат во животот. Мојот став пред тоа беше дека следење на едно вакво шоу е губење на време. И сега донекаде го мислам истото. Мислев дека го гледаат само очајни луѓе, што е исто така точно до одредена мера.
Зошто јас го гледам, покрај тоа што имам вишок време и сум очајна? Има едноставен одговор - јас сум воајер. Постојано набљудувам околу себе. Со технологијта тоа стана интензивирано, стимулирано до бескрај. Нон стоп следам информации, случувања, луѓе на интернет.
Какви чувства ми предизвикува? Ах, многу амбивалентни. Истовремено ме привлекува се повеќе да гледам и следам и предизвикува некаква чудна близина и дистанца истовремено, но и сосема обични емоции врзани за луѓето и настаните во куќата..
Парадокси
Играта ја игра секој за себе, т.е. самиот за парите/наградата. Секој се бори за себе, при тоа никој самиот не може да се избори за ништо, како и воопшто во животот и тука доаѓа до израз целата палета на човекови слабости и доблести. Некои успеваат да најдат и да остварат врска и поддршка која истовремено е олеснување и товар. Всушност така и во животот, се раѓаме сами за да бидеме заедно и да заминеме повторно сами. Етика? Ех драг мој Левинас... Поскоро ќе заминеме на некое друго место да зборуваме за етика. Да се живее твојата етика е љубов, а не игра.
Заедничарењето во оваа сурогат куќа е однапред осудено со разделбите, секогаш се заканува збогувањето.
Што е вистинско во куќата? Луѓето, кои се согласиле на играта. И ние сме вистински присутни таму. Најлажен од сите можеби е Големиот брат. Зад него стојат алчни продуценти, менаџери. Можеби се што е вистинито е истовремено и лажно.
Пари
Ужасна ми е идејата за креирање на вакви културни продукти кои ги допираат и стимулираат примитивните човекови потреби без имагинација, се е врамено во екран и се сведува на плитка забава и пари. Ужасно е постоењето на шоу чија единствена цел се парите. Ужасно е постоењето на било што во културата чија цел се парите. Тоа онака тотално ме ужаснува, секогаш ми плеска во лице во какво општество живееме и секогаш уште повеќе имам отпор кон економија и пари. Од друга страна тука се луѓето, кон нив не можам да изградам дистанца. Со нив се соживувам и се обидувам да ги разберам, на нив реагирам како и сите други, со симпатија, антипатија, радост, тага....
Психа
Во моменти доживувам страшна одбивност кон овој страшен експеримент со човековата психа. Од друга страна зарем одењето секој ден на работа не е сличен тип на договор и предизвик за сечија психа.
Условите во кои се ставени под будното око на Братот, постојано ги поттикнува и потенцира екстремите и резултатите од воздржувањето или тоталното разоткривање. Потрагата за баланс во „куќата“ како да е невозможно.
Набљудување
Помислата дека некој постојано не набљудува е присутна во мене и додека ги типкам буквите сега, иако нема камери над мене. Записот е тука, два клика ме делат од мрежата. И никој да не го прочита ова додека го пишувам другите се тука.
Границата меѓу приватното и јавното е толку нестабилна, еластична, проблематична. Но ниту јавното ниту приватното нема никогаш да бидат исклучени едно со друго или заради другото. Во услови на најголема јавност секогаш ќе има приватни ќошиња невидливи ниту за окото на Големиот брат, како што во најинтимните ќошиња секогаш ќе демне присуството на другиот.
Ефектот на паноптиконот постои да овозможи преку свеста дека сме постојано набљудувани да се всади автоматско функционирање на власта. Ефектот на постојаното набљудување и тоталитаризмот на визуелното е една платформа и ниво за игрите на моќта и отпорот.

Две песни

2009-10-11T23:16:00.004+02:00

Празник

Празнувам пукотници
Пукнатини

Празнувам
Совршени форми и маргини
Далечина и сличности

Празник
Далеку од тоа
Не празнувам сонувам
Бегам
Заспивам
Сонувам

Сонувам љубов
Сонувам нежности
Сонувам луѓе од минатото

Празник
Со детето
Насмеј ми се
Ми вели
Јас едвај процедувам насмевка, налик на насмевка
А таткото немо набљудува
Би сакал да се насмевне

Молк

Молкот боли
Кога ти се вришти
Кога ти треба мазење
Молкот боли
Кога има што да се каже
За потоа да продолжиме
Удобно да молчиме

Би сакала да зборуваме
Наместо да молчиме
Наместо да молчиме
Би ти кажала толку нешта

Би ти зборувала за тоа колку е валкан градот
Дека се гушам тука
Би ти зборувала потоа колку е убава есента
За реката
Покрај која бевме денес
И за мирисот на река и измет
Дека ме носат на едно прекрасно место
Од моето детство и моите сеќавања
Би ти раскажувала за баба
За таа старица
Што умира сама
Во куќата со земјен под и миризба од урина и измет
Потоа повторно ќе зборував за есента
За чудото
За листовите што паѓаат
И кравата со свиснато виме што брзаше
Што ѕвонеше кон своето малечко
Потоа ќе зборував дека и моите гради се така свиснати
И дека сакам уште едно, уште две, уште
Малечки
Потоа ќе размислував и ќе речев нешто за мојот сомнеж
Дека не би била доволно добра
Здрава
За да бидам покрај нив
Додека растат

Што би ми кажал ти?

In a manner of speaking...
Ти не би рекол ниту збор

Bess

2009-10-02T07:04:00.004+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=ueUOTImKp0k
1
00:00:26,426 --> 00:00:29,929
HIS NAME IS JAN.

2
00:00:31,931 --> 00:00:34,934
Man: I DO NOT
KNOW HIM.

3
00:00:38,438 --> 00:00:40,940
HE'S FROM THE RIG.

4
00:00:41,057 --> 00:00:45,061
YOU KNOW WE DO NOT FAVOR
MATRIMONY WITH OUTSIDERS.

5
00:00:45,562 --> 00:00:48,064
CAN YOU EVEN TELL US
WHAT MATRIMONY IS?

6
00:00:50,567 --> 00:00:55,572
IT'S WHEN 2 PEOPLE
ARE JOINED IN GOD.

7
00:00:55,572 --> 00:00:58,324
Man: DO YOU
REALLY BELIEVE
YOU'RE CAPABLE

8
00:00:58,324 --> 00:00:59,826
OF BEARING
THE RESPONSIBILITY

9
00:00:59,826 --> 00:01:02,328
NOT ONLY FOR YOUR
OWN MARRIAGE IN GOD,

10
00:01:02,328 --> 00:01:05,832
BUT ALSO ANOTHER'S?

11
00:01:06,332 --> 00:01:08,334
I KNOW I AM.

12
00:01:10,720 --> 00:01:15,725
CAN YOU THINK
OF ANYTHING
OF REAL VALUE

13
00:01:16,226 --> 00:01:19,229
THAT THE OUTSIDERS
HAVE BROUGHT
WITH THEM?

14
00:01:24,734 --> 00:01:26,736
THEIR MUSIC.

15
00:01:31,991 --> 00:01:35,995
OUT YOU GO,
BESS McNEILL,
AND BE SEATED.
...............................

341
00:37:39,240 --> 00:37:44,245
[FIRM VOICE]
YOU ARE GUILTY
OF SELFISHNESS, BESS.

342
00:37:44,245 --> 00:37:47,748
YOU DIDN'T EVEN CONSIDER
FOR ONE SECOND

343
00:37:47,748 --> 00:37:51,252
HOW PAINFUL
IT MUST HAVE BEEN FOR HIM.

344
00:37:51,252 --> 00:37:54,755
YOU PUT YOUR OWN FEELINGS
BEFORE EVERYONE ELSE'S.

345
00:37:54,755 --> 00:38:00,261
I CAN'T SEE THAT YOU LOVE HIM
WHEN YOU BEHAVE LIKE THAT.

346
00:38:01,262 --> 00:38:05,266
NOW YOU MUST PROMISE
TO BE A GOOD GIRL, BESS.

347
00:38:12,273 --> 00:38:15,276
[MEEK VOICE]
I PROMISE TO BE A GOOD GIRL.
.................................
http://www.youtube.com/watch?v=30egIKHT-pM&feature=player_embedded
...................................
1615
02:23:42,263 --> 02:23:48,269
YOU DESCRIBE THE DECEASED
AS "AN IMMATURE, UNSTABLE
PERSON,

1616
02:23:48,770 --> 02:23:52,273
"A PERSON WHO,
DUE TO THE TRAUMA OF
HER HUSBAND'S ILLNESS,

1617
02:23:52,774 --> 02:23:54,776
"GAVE WAY
IN OBSESSIVE FASHION

1618
02:23:54,776 --> 02:23:59,280
TO AN EXAGGERATED,
PERVERSE FORM
OF SEXUALITY."

1619
02:24:01,783 --> 02:24:05,286
WOULD YOU LIKE
TO CLARIFY THAT
TO THE INQUIRY?

...
1626
02:24:34,699 --> 02:24:38,202
THE COURT WOULD LIKE
TO HEAR THE MEDICAL FACTS.

1627
02:24:41,706 --> 02:24:45,209
IF--IF YOU'D, UM,
IF YOU WERE TO
ASK ME AGAIN

1628
02:24:45,209 --> 02:24:50,715
TO WRITE...
UM...THE CONCLUSION,
THEN...

1629
02:24:53,718 --> 02:24:56,220
INSTEAD OF WRITING
"NEUROTIC"

1630
02:24:56,220 --> 02:25:00,725
OR, UM, "PSYCHOTIC,"
THEN I MIGHT...

1631
02:25:02,226 --> 02:25:05,229
JUST, UM,
USE A WORD LIKE...

1632
02:25:08,232 --> 02:25:09,734
"GOOD."

1633
02:25:13,738 --> 02:25:15,239
GOOD?

1634
02:25:16,240 --> 02:25:17,241
YES.

1635
02:25:20,244 --> 02:25:24,248
YOU WISH THE RECORDS
OF THIS COURT

1636
02:25:24,248 --> 02:25:28,252
TO STATE THAT
IN YOUR MEDICAL OPINION,

1637
02:25:28,252 --> 02:25:31,255
THE DECEASED WAS SUFFERING
FROM BEING "GOOD"?

1638
02:25:34,759 --> 02:25:38,262
PERHAPS THIS WAS
THE PSYCHOLOGICAL DEFECT

Lars & Jas

2009-09-30T22:47:00.003+02:00

Не знам многу за Lars von Trier. Кога го гледав Breaking the waves го засакав филмот, се разбира затоа што е љубовен, режисерот не ме интересираше, не го познавав.
Догвил се погоди во вистински момент поклопувајќи се со моето социјално свртување. Се воодушевував најлаички и на идејата, концептот, режијата.
Денес Антихристот ми потврди дека јас и Ларс имаме многу нешта заеднички. Иако сигурно самиот тој никогаш не би сакал да има било што со една едвај писмена голтарка од Балканот.

Антихристот. Тагување, каење, секс, природа, демони, стравови, ужаси. Ме освои, ме фиксираше. Не визуелно. Има сцени кои ме шокираа и кои не можев да ги гледам. Има работи кои не ги разбрав. Ме допре тоа што овој човек снимил филм за силата на тагата и жалењето, грижата на совест, за силата на злото, за силата на природата.
Ужасно се плашам од природа. Природата надвор почнувајќи од пајажината и мушиците дома, преку сонцето, месечината, ветрот, водата, животните. Мојата апсолутна маленкост и немоќ наспроти природата се страшни. Мојата отуѓеност од неа ме растажува. Се воодушевувам и ја сакам како чудо исто толку колку што не ја познавам и се плашам.
Уште повеќе се плашам од природата внатре. Мојата. Човечката. Од соништата, од мислите, немислите, сеќавањата. Се плашам од старста. Од храната и од сексот. Се плашам од насилство. Мојот круг.

Луѓето го обезвреднија филмот уште од старт. Гаден бил. Епа жалам животот е гаден. Аман од глупавите и празни дебати за сечењето клиториси и не зннам ти јас мизогинија. Ало, човекот снима филмови не се бави со феминизам! И не мора да е коректен. Нека си пишуваат и анализираат сите бујрум, али не го замарајте човекот.
Ја гледав прес конференцијата во Кан за филмов. Ужас. Новинари и новинарство треба да се укине. Прво едно прашање асално не поставија. Друго освен што сакал да каже со филмот со ова ова во филмот ништо не го ни прашаа. Како воопшто да не можат да го видат човекот. Се палат ко млади мајмуни на секој збор што ќе го каже и нормално погрешно го толкуваат.
Типот убаво си објаснил во какви околности, период во животот (депресија) го снимал филмот, дека процесот додека го снимал имал некаква терапевска улога и дека филмот се базира на негови соништа. А луѓето од него бараат да се објаснува правда или автоцензурира. Мене ми беше непријатно од толку невнимателни и глупави луѓе, и тој што го водеше пресот беше одвратен.
Јас се разбира размислував за најбанални ствари од типот – леле душичка колку е здебелен, сигурно и тој јаде кога се чувствува беспомошен.
Ѕверев во него и го слушав секој збор обидувајќи се да му ја насетам душицата. Мрачен, осамен, исплашен, моќен, суров, итар.
Ја ѕверев и Шарлот. Гледав дали и колку е убава. И завидував дека е толку слаба, и се тешев дека не е совршена.
Фала ти Ларс што го сними овој филм и што го гледав денес. Ќе го гледам пак.

अल्मोस्त* Almost

2009-09-26T23:21:00.007+02:00

Денес излегов со моите ученици на прошетка. Всушност веќе не се мои ученици. Беа тоа три девојки од четврта година. Минатата година им бев професорка на две од нив, третата ја запознав на заедничкиот проект на кој работевме. Заедно правевме филм! Првиот филм во кој учествував. Бев возбудена колку и рамнодушна, го сакав и се воздржував.
Градскиот парк беше скоро празен, јас бев речиси здрава, Милица речиси болна.
Имаше музика на школка. Реге, хип-хоп, ска...не знаев дека после толку години млади толку занесено ќе играат на Madness, си мислев дека ќе има некоја нова поинаква музика. Немаше нова музика, само нови лица. Нивниот ентузијазам и среќа беа едвај млаки. Малку луѓе, група речиси весела. Атмосферата и не беше толку лоша.
Оваа година ја напуштив наставничката работа. Донесов одлука занесена од едно утро и Левинас. Бев речиси сигурна дека се откажувам.
Денес сум речиси сигурна дека не сум.
Да се разбереме јас сум речиси добар професор како и за се останато. Не уживав постојано. Всушност минатата година почесто велев дека не можам да издржам отколку што уживав. Знам дека е тоа скроз лузерски. Но уживав доволно за да бидам речиси расплакана кога ги видов.
Бев во школо неколку пати. Службено. Не чувствував посебна носталгија. Некои од учениците што ги познавам беа речиси љубезни. Некои доволно студени, јас исто така.
Наставниците беа скоро фини и толку упорно љубопитни и љубоморни. Сакав да си одам што побрзо.
Зборував многу и искрено, секогаш губам контрола и тресам глупости кога ќе се вознемирам на таков начин. Речиси треперев од радост зборувајќи, слушајќи.
Мојата кашлица не ме раатиса, Милица вивна. Темпе –тумпе.
Јадев. Речиси пола фрижидер. Бев скоро готова кога И објави дека Милица е топла. Во наредните пет минути кои стандардно траеја цели 15, изедов скоро се. Тагував по Нутелата што ја немаше во Кам. Додека мешав еферaлган со чоколадно млеко мислев на алергијата меѓу нозе и симболиката – повторно го видов Отецот!
Читав приказнa за трите волшебни прачки...Бев речиси тажна. Јa тешев Милица дека е силна и ќе го победи вирусот. Се секирав за И да не се разболи.
Приказните имаат чудесна сила речиси како еферaлганот. Милица почна да скока на кревет. Јас речиси функционирав. Го земав PC-то сакав да сум отсутна. Речиси успеав во тоа. Го гледав Револуционерниот пат. Речиси во грч оекував сосема поинаква приказна. Еве го ефектот. Речиси сум срозана.
Јас немам визија ниту замислено ветување. Загуба и живеење со неа. Како дедото што го изгаси звучникот јас го стартувам компјутерот, I just switch to…something else and almost smile.
Таа замина. Јас сум речиси тука.

* not exactly, not yet, or not in fact, but very close to being or happening as described

Домаќинлук

2009-09-26T01:11:00.002+02:00

дома уживање
пеглање
игри
но ме чека работа
бездомна
домаќински
да ја ЗАПОЧНАМ

Плачка

2009-08-27T12:05:00.004+02:00

Фантазира, па плаче
Чита, па плаче
Се туфка, па плаче
Јаде, па плаче
Трча и плаче
Ќути и плаче
Збори па плаче
Се смее и плаче
Пишува и плаче
Глупа е
плаче

(колку смешен збор е плаче кога ќе го запишеш. само зборот. плачките се...плачки...мука...аха...па наука)

Бесконечно

2009-07-08T12:06:00.004+02:00

Драга,
сакаме да уживаме
Не ни кажале дека
уживањето е одвојување
од Бесконечното
Но знаеме дека
е недостасување
секогаш е невоља
уживањето нема сигурност
конечно е
Драга,
уживаме да сакаме
Не ни кажале дека
сакањето е метафизика
желба за бесконечното
Но знаеме дека
над Љубовта немаме моќ
Љубовта е Желба
Добрина
Правда
Вистина

Желба

2009-07-06T10:36:00.002+02:00

Дали можам да ја знам Желбата?
Таа е како Добрина
продлабочува
оддалечува
Ја познавам Желбата
како оргазмот
растелотворено разочарување
далечина
Можам да ја помираисам Желбата
горчлив
зачинет мирис на роза
Можам да ја слушнам Желбата
молчи
умира за тишината

Немам кај да потонам

2009-07-01T16:57:00.003+02:00

Немам кај да потонам
си мрткам со ноџињата
Немам кај да потонам
си типкам со прстињата
немам кај да потонам
си џвакам
немам кај да потонам
се враќам

Poster for 7th European Feminist Research Conference 2009

2009-06-14T22:50:00.002+02:00

Не можеш никогаш да ја задоволиш желбата…

2009-04-29T01:47:00.003+02:00

‘desire’
‘agape,’ ‘metaphysical desire,’ ‘exteriority,’ ‘love without concupiscence,’
‘love without eros,’ ‘love of one’s neighbor,’ ‘ethical relation,’ ‘conscience,’
‘infinity,’ ‘authority,’ ‘saying,’ ‘disinterestedness,’ ‘responsibility,’
‘revelation,’ ‘holiness,’ ‘call,’ ‘accusation,’ ‘substitution,’ ‘incarnation,’ ‘suffering,’
‘sacrifice,’ ‘hostage,’ ‘persecution,’ ‘obsession,’ ‘trauma,’ ‘host,’ ‘welcome,’
‘genuine freedom,’ ‘independence,’ ‘here I am,’ ‘attraction,’ ‘aspiration,’
‘marvel,’ ‘goodness,’ ‘care,’ and ‘grace.’

Levinas and the Wisdom of Love - C. Beals 2007

Храна и насилство

2009-04-21T00:20:00.006+02:00

Како најчесто (се) повредувам? Потреба, празнина, храна, силување (лутина… насилство) – ова е мојот круг.

Сакам дразби и допири –посегнувам по храна – никогаш нема доволно вкусови, совршена комбинација доволна количина, секогаш морам да пробам се, без мерка. Нема уживање во тоа...станува преработена, стерилизирана желба.

Храната е еден од најстарите и најархаични абјекти вели Кристева. Абјектот не е надвор ниту внатре туку нешто помеѓу, кога станува дел од тебе омразениот вишок!!!

Храната е подлиот пријател што се смешка, а насилството е отровот кој го подава.

Одвратност што се смее, страст која тргува…

Always for the first time

2009-03-07T00:08:00.000+01:00

Andre Breton

Always for the first time

Always for the first time
Hardly do I know you by sight
You return at some hour of the night to a house at an angle to my window
A wholly imaginary house
It is there that from one second to the next
In the inviolate darkness
I anticipate once more the fascinating rift occuring
The one and only rift
In the facade and in my heart
The closer I come to you
In reality
The more the key sings at the door of the unknown room
Where you appear alone before me
At first you coalesce entierly with the brightness
The elusive angle of a curtain
It's a field of jasmine I gazed upon at dawn on a road in the vicinity of Grasse
With the diagonal slant of its girls picking
Behind them the dark falling wing of the plants stripped bare
Before them a T-square of dazzling light
The curtain invisibly raised
In a frenzy all the flowers swarm back in
It is you at grips with that too long hour never dim enough until sleep
You as though you could be
The same except that I shall perhaps never meet you
You pretend not to know I am watching you
Marvelously I am no longer sure you know
You idleness brings tears to my eyes
A swarm of interpretations surrounds each of your gestures
It's a honeydew hunt
There are rocking chairs on a deck there are branches that may well scratch you in the forest
There are in a shop window in the rue Notre-Dame-de-Lorette
Two lovely crossed legs caught in long stockings
Flaring out in the center of a great white clover
There is a silken ladder rolled out over the ivy
There is
By my leaning over the precipice
Of your presence and your absense in hopeless fusion
My finding the secret
Of loving you
Always for the first time

Andre Breton

Виновна пред сите и за сè!

2009-03-01T14:03:00.002+01:00

Политика на насилство

2009-02-20T22:31:00.006+01:00

Во последниве неколку години се повеќе имам впечаток дека живеам во некаква чудна раноситориска заедница во која единствениот начин на организирање и владеење е оној на силата, исклучиво со насилство. Не зборувам сега за суптилни манипулации со моќ туку за отворено и најексплицитно насилство – шамарање, дерење, вреѓање, уценување...
Еве еден свеж пример http://jasnesumjas.blogspot.com/2009/02/blog-post_19.html

Последните случувања во Струга и муабети за зворивање на атмосферата и во некои средни училишта во Скопје уште повеќе ме загрижуваат. Се прашувам како може да се дозволи насилството да кулуминира во училиштата до овој степен?
Како може да се направи државен и политички проблем и топ тема и при тоа да не се превземе одговорност и не се предложи решение?
Мислам дека дел од одговорот е поврзан и со тоа што самиот проблем е генериран од најниската политика (меѓу другото хушкање и предрасуди) и затоа е вака смрдливо и најефтино политички. Истовремено е само показател за тоталната негрижа на власта. Ниту една кампања за разубавување не може да ја покрие оваа грдотија и срам. Нашата грижлива влада за своите чеда и нацијата (што ни се бута у кревет секој ден со пароли од типот Сите реба да имаат 3 деца!!!) создава генерација млади луѓе кои растат со омраза и тупаници. Значи базична некултура, негрижа, неодговорност и користење на исклучиво насилни методи во континуитет во контекстов се дел од нашето политичко и социо-психолошко миље и пејсаж.

Звуците на насилството
Еве како изгледа моето секојдневие во училиштата.
Во школо секојдневно се вадам од памет со звуците и призорите на кои налетувам. Се уште не можам да се навикнам на опкружувањето што ме прави да се чувствувам како во арена, борилиште, затвор... Стварно неверојатни увиди може да се направат само со обидот да се апстрахираш од визуелното и да се посветиш на звуците. Она што го доживеав пред некој ден беше кулуминација. ПМС (еден од симптомите е преосетливост на звуци) е заслужен за овој увид и да се соочам со сташните звуци на насилството.
Младите вриштат како диви зверови, како ранети диви зверови како бесни диви зверки. Ужас. Се слушаат само пискотници, лелекања, врскања, пцовки, урлање, надвикување, тропање, трескање, шкрипење. Не претерувам. Ни најмалку. Кој сака бујрум со мене во I2!
Во оваа моја џунгла не се единствени ѕверови младите луѓе да се разбереме. Возрасните викаат уште повеќе и единствено на насилство го темелат својот авторитет!?.
Всушност младите се само огледало на нашиот тажен свет на возрасни.
Размислував за тоа дека претерувам дека сум хиперсензитивна на насилството затоа што почнав посериозно да го анализирам проблемот и да го воочувам постојано и насекаде. Прво што си помислив е дека проблемот е во мојата перцепција. Се навраќав наназад и се сеќавам колку насилство имаше додека јас бев дете. Ах...имаше и тоа многу. Но не можам да се сетам на овие звуци.
Се комуницира со, не знам како да ви опишам, колку многу силен удар по грбот, онака колку за поздрав, уз извик (кај си бе пеер, брат или слично). Или од чиста мира скокање врз нечиј грб, онака крвнички со намера да се здроби тој одоздола. При тоа објаснувањето е онака најдругарско со осмех и љубов. Не знам дали е младост или дивјаштво во прашање или што?
Ама кога ќе ги слушнам родителите, наставниците, политичарите, луѓето со кои се среќавам во автобус, на шалтер, во продавница, некако ми станува веднаш појасно. Во училница се слуша сето ова со повеќе хормони, во малку позаситена средина, малку поисчистено од лицемерието на возрасните. Онака појачан и позаситен звук кој концентрирано доаѓа во еден акустичен простор.

План за ненасилство
Минатата година работев на еден проект за насилството во училиштата. На крајот на проектот сите средни училишта на Град Скопје донесоа декларација за ненасилство во училиштата. Во изработката на декларацијата учествуваа ученици и наставници. Декларацијата освен изразување на заеднички став против насилството имаше и убав акционен план. Ништо од тоа. Во фиока остана. Денес зборот на многумина, потписот на ученици, наставници, директори, градоначалник нема никаков ефект не произведува ниту зрно одговорност.

Еве го акциониот дел од декларацијата повторно како потсетување и конструкивен пристап за тоа што може да се прави во училиштата:
• Секој во училишната заедница е обврзан да ги почитува и штити правата на другите;
• Возрасните се должни и одговорни за создавање на услови за безбедна и потткинувачка околина за развој на потенцијалите на учениците;
• Насилството е неприфатливо и не го одобруваме, бидејќи насилството создава и шири насилство. Во оваа насока средните училиштата на Град Скопје ќе спроведуваат јасна политика на нетолеранција кон насилното однесување во училиштето;
• Потребно е отворено признавање за постоење на проблемот со насилното однесување во сите училишта и од сите членови вклучени во училишната заедница;
• Потребно заедничко дефинирање на проблемот за да не се дозволи индивидуално интерпретирање на неприфатливото однесување;
• Потребна е заедничка согласност и преземање одговорност на сите фактори во училиштето за креирање и спроведување на превентивни мерки и мерки за справување со насилното однесување;
• За таа цел, се согласуваме во сите училишта да се донесе план за превенција од насилно однесување;
• Секое училиште ќе изготви план за интервенција при насилно однесување во кој ќе се дефинираат улогите и поединечните одговорности на членовите на училишната заедница;
• Училиштата ќе се залагаат за вклучување на наставниците, учениците и родителите во обуки, тренинзи, проекти и други активности кои ќе имаат за цел превенција, и справување со насилното однесување и последиците од насилното однесување; Исто така вклучување на психолошко –педагошката служба во обука и тренинг за помагање на учениците и наставниците со последиците од насилното однесување, справување со сопствената агресивност, гнев и лутина;
• Во соработка со соодветните институции ќе преземеме иницијатива за изготвување на посебен правилник во кој ќе се дефинира насилството и различните видови училишно насилство, и ќе се диференцираат посебни мерки за санкционирање на различните форми на насилно однесување за учениците и вработените во училиштето;
• Ќе ги зајакнуваме и доследно спроведуваме мерките за санкционирање на насилното однесување, како и мерките за помагање на учениците и наставниците за справување со последиците од насилното однесување, справување со сопствената агресивност, гнев, лутина итн.;
• Ќе ја развиваме и јакнеме атмосферата на соработка и дијалог преку организирање на заеднички активности меѓу учениците од различни класови, смени, години, различни наставни јазици, националности, училишта, преку организирање активности кои ја јакнат соработката и дружењето меѓу различни и изолирани групи;
• Развивање поголема соработка на училиштата со социјалните институции, со цел зајакнување на позитивните ефекти на семејната и општествената грижа и заштита на правата на децата.

Не е преголема филозофија, не подразбира не знам каква експертиза. Само многу добра воља и организација.

Пати Дифуза

2009-02-15T23:27:00.001+01:00

Мојата машта се меша со моите желби, а моите желби немаат мерка!

Зошто бремени жени не треба да го читаат Фуко

2009-02-03T18:43:00.003+01:00

Ќерка ми е тригодишно девојче би рекла како и сите други, иако за мене е посебна и единствена, како што се сите чеда за своите мајки (мора малку со патетка да почнам). Мене многу ми се допаѓа тоа што е самостојна и неконформист уште од кога се роди. Знае што сака во секој момент.

Интересни доживувања имаме постојано токму заради нејзината силно изразена индивидуалност и непокор, или можеби поточно кажано, несогласувањето на нејзината личност и потреби со матрицата во која сите постојано се обидуваме ја вовлечеме.

Дисциплина

...Дисциплините се техники со кои се уредуваат човечките мноштва.

Нејзиниот отпор кон за нас секојдневни и вообичаени работи, постојано го одржува мојот сомнеж за воспитувањето, социјализацијата – вкалапувањето, и ги потврдува моите сознанија за моќта и манипулацијата со неа од институции и поединци.

Послушни тела – контролирање на активностите

...Дисциплините за да го зголемат ефектот на искористување на самото мноштво, утврдуваат тактики: распоредување на телата, на движењата, на ритмите, диференцијација на способностите, на нивната координација во однос на апаратите и активностите.

Седи мирно! Не го чачкај ностот! – во ресторан, чекална, на гости, за време на јадење...

Не сакам да се облекувам– кога се обидуваме да ја ставиме во временскиот распоред на нејзините родители или институциите од кои зависат (работа, градинка).

Не сакам да ми ја чешлаш косата, сакам да сум бушава – кога се обидуваме да ја „дотераме“ за покажување.

Не сум лавица јас сум девојче – кога ја убедуваме дека треба да биде силна и да ја издржи болката

Надзор

...Тој што е изложен на целосна видливост и го знае тоа, ги превзема на себе стегите на власта; тој спонатано ги применува на себе, во себе го восприема односот на власта која истовремено игра две улоги: станува начело на сопствената потчинетост.

Секогаш ја ведне главата пред непознати, особено мажи – бега и писка кога некој непознат сака да ја допре – наспроти нашата општо прифатена културна придобивка дека малите деца треба да се пипкаат и штипкаат за лице (по мали бебиња се посегнува да се земат во раце).

Докторките прегледи ја излудуваат исто така-се корне од плачење кога се обидуваме (обично повеќемина) да ја држиме додека и земат брис.

Денеска се случи уште еден ваков настан кој ме поттикна и да ги пишувам овие редови, а се однесува повторно на институциите и надзорот.

Распоредување на просторот

Бевме во МВР на шалтерите за вадење пасоши. Според правилата и процедурите треба да се сликаш во една од собите за фотографирање т.н базни станици. Овие базни станици се соби не погоеми од 5 метри квадратни, без прозорци. Во неа има едно подвижно столче потпрено до бел ѕид, работна маса со компјутер и монтиран статичен фотоапарат и блицеви. Толку. Момчето/администратор/фотограф што не прими ги зема документите и не кажа ниту збор.(Што има да објаснува кога е доволно да се знае кој од која страна на масата и фотоапаратот е!) Се погоди прво да ги внесува податоците за Маша и јас додека и објаснував што како ќе се случува тој ја повика да седне на столчето. Не стана од место. (Зошто да станува кога е тука жената што ќе се погрижи околу деталите!) Јас бев до неа и ја наместив, но Маша остана со наведната и здрвена глава. Попусто се обидувавме (јас и татко и) да ја убедиме да ја крене главата, го креваше само погледот, но не и лицето. Се срамеше, беше изложена на погледот на некој непознат, ставена во непозната ситуација во која и беше непријатно. Не успеавме да ја убедиме, почна да плаче. Мене истовремено ми беше непријатно, но имав и напад на смеење.

Среќен крај

Среќа момчето/фотограф беше многу трпеливо и после неколку минути реши да помогне – почна да светка со блицевите и да мафта со кутијата спајалици за да и привлече внимание. Нема шанси, неуспешно. На крај човекот ги намести сите параметри и ме замоли јас да притиснам на маусот, да фотографирам, а тој излезе од собата- базната станица. (ваква флексибилност во институција можеш да сонуваш!) Ова значително ја подобри работата, и успеавме некако да направиме фотографија која програмот не ја прифаќаше на почетокот, но на крај момчето успеа да ја „помине“.

Секојдневно се мачам како да направам баланс – што дефинитивно е невозможен, но како и се друго парадоксално е единствена моја стратегија во моментот на воспитување – играње на улогата на одговорна мајка и истовремено човек што постојано е со предизвикот за деконструирање на политиката на моќта и последиците од неа. Во однос на оваа моја мака, воспитувањето деца со/без примена на различни дисциплински постапки еве што ми вели Фуко: Дисциплината меѓу индивидуите создава „личен“ однос, а тоа е однос на принуди кој е сосема поинаков од договорната обврска; прифаќањето на дисциплината може да биде направено со договор; начинот на кој таа се наметнува, механизмите кои ја придвижуваат, неизменливата поделба на улогите, потчинетоста на едни, а надреденоста на други, „вишокот на власт“ кој е секогаш на една иста страна, нерамноправната положба на различните „учесници“ во однос на општите прописи, поради сето тоа дисциплинскиот однос е спротивен на договорниот однос и овозможува вториов однос постепено да се искривува од моментот кога дисциплинскиот механизам ќе стане негова содржина. Само уште да знам како да се договарам наместо да дисциплинирам доколку не ми се погоди момчето и институцијата? Или уште повеќе како да се избегне дисциплинирање во релација родител-дете, наставник-ученик?

Инаку јас почнав да го читам Фуко токму додека бев бремена со Маша. Внимавајте што читате, можеби вашите деца ќе станат токму она што посакувате :)

*Сите цитати се од Мишел Фуко – Надзор и казна

Блискост

2009-02-02T00:25:00.003+01:00

Едното се изложува, експонира кон другото, како што кожата се изложува на она што ја ранува, како што образот се подава кон оној што го удира...
Ризично самооткривање, искреност, напуштање на внатрешноста и на секаков заклон - трауматска изложеност, ранливост...
Изложеност на изрекување, а со самото тоа Давање...
Приближувањето кон другиот е на некој начин умирање...

(Левинас - Друкчије од бивства или с ону страну бивствовања)

Nezni Dalibor

2009-01-12T14:16:00.002+01:00

samo magli, samo magli
samo magli pripadam
samo magli, sitnoj kiši
pripadam
samo magli, samo magli,
samo magli pripadam
samo magli,
svemiru, tišini
pripadam...

samo magli, samo magli

pravom mestu, pravom mestu,
pravom mestu pripadam
pravom mestu, jakom svetlu

često se nalazim u prostranoj sobi
često se nalazim sasvim sam
često pronalazim u prostranoj sobi
da sam sav isprekidan
često se nalazim u prostranoj sobi
često se nalazim sasvim sam
često se nalazim u prostranoj sobi
iskren gde pripadam
samo magli...

Your breath is a snowflake!

2009-01-10T11:22:00.003+01:00

Words like the farmakon. Константна игра помеѓу присутноста и отсуството.

Објективните тестови на знаење за учениците – начин за дисциплинирање наставници

2008-12-30T16:28:00.010+01:00

Парадоксите се составен дел од животот. Од секогаш сум мразела оценки и оценување, а во моментот сум наставник и деновиве оценувам постојано... Оценувањето подразбира критериум и доследност, придржување кон критериумот. На некој начин подразбира строгост, шема, хиерархија.

Истовремено се борам за рушење на надворешни критериуми (закони) и институции, хиерархии и хегемонии, а во однос на знаењето особено ми се важни превреднувањето, преиспитувањето, односно критичкото мислење и творештвото.

Во текот на „образовниот процес“, оценувањето сметам дека е тотално погрешен и неефикасен обид за поттикнување на мислењето и учењето. Како алатка за воспитување исто така не ја оправдувам затоа што тоа може да се прави на безброј други начини. Но во овој контекст и образовен систем тие се закон.

Интересно е дека последнава деценија, освен вредноста што оценките ја имаат при остварување подобра стртна позиција на некоја листа, тотално се испразнија од секакво значење и поврзаност со знаењето.

Во последно време има неверојатно многу закони кои се небулозни, чудни но истовремено и штетни.

Нашата Влада, многу е загрижена за образованието – смета дека знаењето е моќ, и сака моќта да ја сподели со народот и тоа во неколку чекори, меѓу нив: компјутер за секое дете, неколку спортски сали, задолжително труење со национализам уште од градинка и дисциплинирање на наставниците.

Во однос на последното една одлука преточена во закон е доволна за илустрација - одлука за „објективно“ оценување на учениците со „објективни тестови на занење“. Ова е мое размислување зошто одлуката и законот се е погрешни и штетни:

Со тестови со повеќекратни одговори (каде што има понудени одговори од кои едниот е точен) не можеш да „испиташ“ она што всушност е суштинско за знаењата односно аналитичкото, творечкото и критичкото мислење
Знаењето не е статичка категорија, туку дел од процесот на учење и мислење - идејата е дека „учениците“ (луѓето) треба да мислат, учат, а не запомнат податоци од некој учебник, и точно да одговорат на тест
Во контекст кога наставникот се потпира на оценката (заради нејзината вредност и сопствената позиција) како алатка за мотивирање и воспитување покрај вреднувањето на знаењата – „објективното“надоврешно оценување преку тестови на знаења го прекинува, условно речено, дијалогот меѓу наставникот и ученикот. Се поставува прашањето за потребата од постоење на наставник, кога некој од надвор може пообјективно да оценува, освен тоа „знаењето“ го има во книгите.
Причините заради кои се донесува и спроведува одлуката е исто така погрешна – ќе потрошат пари од буџетот за спроведување на „објективни“ тесови на знаење за да ги дисциплинираат наставниците, а само како за пример, истовремено нема пари за вработување на дефектолози во училиштата за да се отпочне конечно со процесот на инклузивно т.е. вклучувачко образование.
Поврзано со претходното – тестовите се уште еден стрес за учениците кои немаат за цел испитување на знаењата (што и да значи ова). Прашањето е што со овие податоци од тестирањето? На пример со положување на матурските испити, учениците ќе добијат диплома за завршено средно образование, а со тестовиве што? Нема дури ни компетитивна фнкција...ниту пофалби, никаков фидбек, ништо друго освен корекција на наставникот во неговото оценување, преку грбот на учениците (како што во последно време често се вели)...сироти ученици што грбови имаат, што тежина носат...не е чудно што ги нема во школо...постојано нешто ги боли... не сакаат да не видат!

Она што е тажно е дека освен една шака ученици кои излегоа да протестираат (и кои брзопотезно ги вратија во школо со тоа што им ветија дека матурантите нема да бидат тестирани оваа година), наставниците не превземаа ништо да се спротивстват на оваа одлука и закон. Наместо тоа сите развиваат стратегија како да ја избегнат казната, или се подготвуваат и релаксираат, па сепак не се работи за многу пари доколку се случи да треба да се плаќа.

On Love

2008-12-03T01:15:00.002+01:00

We Love the One Who Responds to Our Question: “Who Am I?”
…
Hanna Waar - So, what is it to really love?
Jacques-Alain Miller - To really love someone is to believe that by loving them you’ll get to a truth about yourself. We love the one that harbours the response, or a response, to our question: ‘Who am I?’
H. W. - ‘Love is always reciprocal’ said Lacan. Is this still true in the current context? What does that mean?
J.-A. M. - This sentence gets repeated over and over without being understood, or it gets understood the wrong way round. It doesn’t mean that it’s enough to love someone for him to love you back. That would be absurd. It means: ‘If I love you, it’s because you’re loveable. I’m the one that loves, but you’re also mixed up in this, because there’s something in you that makes me love you. It’s reciprocal because there’s a to and fro: the love I have for you is the return effect of the cause of love that you are for me. So, you’re implicated. My love for you isn’t just my affair, it’s yours too. My love says something about you that maybe you yourself don’t know.’ This doesn’t guarantee in the least that the love of one will be responded to by the love of the other: when that happens it’s always of the order of a miracle, it’s not calculable in advance.
…
H. W. - We don’t find him or her by chance. Why that guy? Why that girl?
J.-A. M. - There’s what Freud called Liebesbedingung, the condition for love, the cause of desire. It’s a particular trait – or a set of traits – that have a decisive function in a person for the choice of the loved one. This totally escapes the neurosciences, because it’s unique to each person, it’s down to their singular, intimate history. Traits which are sometimes minute are at play. For instance, Freud singled out in one of his patients a cause of desire that was a shine on a woman’s nose!
H. W. - It’s hard to believe in a love founded on these trifles!
J.-A. M. - The reality of the unconscious outstrips fiction. You can’t imagine how much in human life is founded, especially where love is concerned, on little things, on pinheads, on ‘divine details’. It’s true that’s it’s above all in men that you find causes of desire like that, which are like fetishes whose presence is indispensable to spark off the love process. Tiny particularities, reminiscent of the father, the mother, a brother, a sister, someone from childhood, also play their role in women’s choice of love object. But the feminine form of love is more readily erotomaniac than fetishist: they want to be loved, and the interest, the love that’s shown them, or that they suppose in the other person, is often sine qua non for triggering their love, or at least their consent. This phenomenon lies at the base of the practice of men chatting women up.
H. W. - Do you not attribute any role to fantasies?
J.-A. M. - In women, fantasies, whether conscious or unconscious, are decisive for the position of jouissance more than for the choice of love object. And it’s the opposite for men. For example, it may happen that a woman can only achieve jouissance – orgasm, let’s say – on condition that she imagines herself, during intercourse itself, being beaten, raped, or imagines that she’s another woman, or even that she’s elsewhere, absent.
…
H. W. - It sounds like we’re puppets!
J.-A. M. - No, between any man and any woman, nothing is written in advance, there’s no compass, no pre-established relationship. Their encounter isn’t programmed like it is between the spermatozoon and the ovum; it’s got nothing to do with our genes either. Men and women speak, they live in a world of discourse, that’s what’s decisive. The modalities of love are extremely sensitive to the surrounding culture. Each civilisation stands out for the way it structures the relation between the sexes. Now, it so happens that in the West, in our societies which are liberal, market and juridical, the ‘multiple’ is well on the way to dethroning the ‘one’. The ideal model of ‘great lifelong love’ is slowly losing ground faced with speed dating, speed loving, and a whole flotilla of alternative, successive, even simultaneous amorous scenarios.
H. W. - And love in the long term? In eternity?
J.-A. M. - Balzac said, ‘Any passion that isn’t eternal is hideous.’ But can the bond hold out for life within the register of passion? The more a man devotes himself to just one woman, the more she tends to take on a maternal signification for him: more sublime and untouchable than loved. Married homosexuals develop this cult of the woman best: Aragon sings his love for Elsa; as soon as she dies, it’s hello boys! And when a woman clings on to one man, she castrates him. So, the path is narrow. The best destiny of conjugal love is friendship, that’s essentially what Aristotle said.
H. W. - The problem is that men say they don’t understand what women want; and women, what men expect of them…
J.-A. M. - Yes. What objects to the Aristotelian solution is the fact that dialogue from one sex to the other is impossible, as Lacan said with a sigh. People in love are in fact condemned to go on learning the other’s language indefinitely, groping around, seeking out the keys – keys that are always revocable. Love is a labyrinth of misunderstandings whose way out doesn’t exist.

Jacques-Alain Miller
http://www.lacan.com/symptom/?page_id=263

Порнографски поглед на јавноста

2008-10-27T14:20:00.000+01:00

Дефиницијата за тоа што е порнографија е едно широко поле на спротивставени мислења и концепти од описни со фокус на порнографијата како презентација на слики и претстави преку порнографијата како активност до радикалните феминистички критичарки кои порнографијата ја изедначуваат со насилство, дискриминација и омраза кон жената.
Надвор од строгите дефиниции на жанровската порнографија живееме во свет на т.н. „порнографска хиперреалност“ – заситеност од порнографски слики (во рекламирањето, реалните шоуа, новите телевизиски серии како CSI, Вовед во анатомија итн.) во кои доминираат сите атрибути на порнографијата – фрагменатција, потчинување и достапност (Berkeley & Knight, “Fetishism And Pornography: Some Thoughts On The Pornographic Eye/I”1885). Во овој свет „расчленувањето на телото и суспензијата на временската структура повеќе од се друго се поврзани за идејата на видливоста, со гледањето и со набљудувањето“ (Браидоти, Номадски субјекти , 2002)
Психоаналитичката интерпретација, визуелниот – скопичен нагон го поврзува со знаењето, контролата и доминацијата. Импулсот да се види „да се погледне во“ е најфундаменталната детска форма на контрола врз другите тела. “(Браидоти, 2002, 98)
И Адорно ја објаснува современата култура како порнографска, бидејќи ја фрустрира самата желба во истиот момент додека ја стимулира. Можеби оваа фрустрација од порнографскиот жанр, кој е „невозможен и небулозен“ (Котеска, 2007) доживеана во моментот на гледање, потоа гледачот/ката ја инвестира во манипулација со знаењето, преку позицијата на моќ која ја има - на садистички или фетишистички начин, зависно од процесот на објективизација или субјективизација. (Berkeley & Knight,1885)
Од индивидуалното ниво на доживување, справување кое е најчесто приватно, тајно низ сложените мрежи на социјалното функционирање се произведува јавноста – која најчесто ја колонизираат двата спротивставени табори на морални паничари и прогресивни либерали.
Aматерските видео клипови со средношколци снимени во училиште, кои минатата година ја шокираа јавноста својата порнографската димензија повеќе отколку жанровската определба, ја добиваат во јавноста, публицитетот, кога ќе бидат видени, а потоа и преку нејзиниот однос кон нив – од една страна доживувањата како абјектни, одвратни, крајно девијантни или од друга страна возбудливи. Шокот, или можеби поточно интересот и популарноста која ја имаат аматерските порно клипови потекнува токму од пречекорувањето на приватноста, впрочем и актерите не се професионални актери, тоа се луѓето од соседството, моите/нашите деца, учителката од седмо, познатата поп пејачка, нема продукција, а единствена маркетинг стратегија е дошепнувањето и потребата од ѕиркање, потпомогнати од се поголемиот број медиумски алатки за нивно прикажување, умножување, документирање, дискутирање, уживање...

Постмодерна младина

2008-10-17T05:11:00.006+02:00

Сликата за постмодерната младина е слика за површност, индиферентност, изгубеност, исклученост, пасивност, немоќ. Оваа генерација на млади луѓе Жиро ja опишува како младина која живее на маргините на модернистичкиот свет на извесност и ред и постмодерниот свет на хибридни идентитети, електронски технологии, локални културни практики и плурални јавни простори (Giroux, 1994. “Slacking Off: Border Youth and Postmodern Education”. http://www.gseis.ucla.edu/courses/ed253a/Giroux/Giroux5.html).
Ваквиот расцеп и живеење се огледува и во кризата во која западна образовниот систем и немоќта со која се соочуваат подеднакво образовните работници, децата и младите. Младите ги чувствуваат и живеат суровите резултати од рушењето на големите наративи на модерната за рационалноста, прогресот и историјата, но училиштата се сè уште организирани и функционираат врз принципите на модерната. Дисфункционалноста на училиштата која се огледува во порастот на отсуствувањето од школо, зголеменото насилство во училиштата, чувството на немање контрола, вештини, знаење и авторитет кај наставниците, е токму резултат на неадаптираноста на образовниот систем на актуелноста, на постојаната неизвесност и ризикот кои стануваат единствен начин на живеење. Наспроти неизвесноста и ризикот во училиштата се обидуваме да воспоставиме некои од современите сурогати на старите метанаративи за безбедност и поредок.
Од друга страна, децата и младите живеат во добата на медиумите кои ги формираат и менуваат нивните животи во секоја смисла – имагинација, мисли, јазик, поглед, движење, релации, забава, стил на живот. Пристапот до медиумите се измолкнува на обидите за контролирање, а со тоа доведува до промени во интергенерациските релации, растресувајќи ги и фундаментите на детството како педагошки дефинирана фаза на учење. Децата додека растат постојано оперираат со мрежи на значења продуцирани од медиумите – кои ги креираат нивните ориентации, но и дистанци. За да се направи ова се користат знаци, симболи и институции (сфатени како стандардизирани вообичаени начини на однесување присутни во форма на културни продукти). Потоа тука се и креаторите на значењата и продуктите како некој кој продуцира и промовира медиумски продукти, комодитети и културни услуги. И се разбира референтните возрасни за децата – родителите, наставниците и др. вклучени во растењето и одгледувањето на децата. (Heinz Hengst, 1997. Hengst, Heinz. 1997. „Reconquering Urban Spots And Spaces?: Children's Public(Ness) And The Scripts Of Media Industries“)

Училиштето како институција за спроведување дисциплина

2008-10-09T01:28:00.004+02:00

Во македонските училишта, што денес сакаме да ги нарекуваме демократски, моќта е се уште централизирана, хиерархизирана и политичка. Во училиштето моќта ја има директорот, кој одлучува според одлуките на актуелната власт, а во училницата наставникот. Но дали е единствено така и дали оваа скица ги исцрпува односите на моќ? Што е со постојаните поплаки од наставниците за губењето на авторитетот, и немањето контрола, за изгубените битки и расправии со родителите? Кој ја има моќта на одморите, меѓу смените?

Релационата природа на моќта, и нејзината постојана нестабилност и ранливост нуди можност за откривање на една сосема поинаква слика која вклучува многу повеќе аспекти и е повеќезначна. Таквата слика нуди можност за рефлектирање за состојбата на криза и несигурност, за постоењето на разликите и потребите кои произлегуваат од нив. Во последниот дел од текстот ќе се обидам да посочам токму на можностите за деконструирање и делување во контекст на македонските училишта.

Во Надзор и казна, Фуко прави анализа на дискурсот на моќта преку прикажување на генеалогијата на надзорот и казната и историјата на затворскиот систем. Една од главните аспекти на моќта, кои ги анализира е дисциплината. Како главни техники на дисциплината ги опишува произведувањето послушни тела, распоредувањето на просторот, контролирањето на активностите, образувањето на развојните процеси, комбинирањето на силите. Самиот Фуко, на повеќе наврати користи аналогии на дисциплинирањето, казнувањето во затворите со дисциплините, казнувањето и надзорот во училиштата. Воопшто училиштата како и затворите претрпеле незначителни промени во начинот на организирање и функционирање и покрај огромните промени во светот, културата, општествата, економиите, технологијата.

Покрај бројните аспекти и можности за толкување и прикажување на различните механизми на моќта и дисциплинирањето, ќе се фокусирам накратко на хиерархискиот надзор, рангирањето и контролата на дискурсот како највпечатливи за мене во македонските училишта.

Училишта, функционираат и почиваат врз силната структура на распоредување на телата преку најразлични активности сместени, сортирани, распоредени во најразлични простори, шеми, списоци со цел постојан надзор и контрола на однесувањето на учениците и вработените. Училишната зграда и училниците се организирани за полесно извршување на надзорот на наставникот врз секој ученик. Наставникот постојано има преглед врз сите ученици, додека тие гледаат во наставникот како централна фигура и во тиловите на соучениците. Современите технологии на надзор, камерите и безбедносните системи, но истовремено и агенциите за обезбедување се сè повеќе присутни во нашите училишта. И додека камерите параноично потсетуваат на паноптиконот чиј главен ефект е да всади во свеста на ученикот дека е постојано видлив и со тоа да обезбеди автоматско функционирање на власта, агентите за обезбедување се олицетворение на физичката сила на власта.

Педагошката хиерархија, се создава и со рангирање на децата во однос на нивото на задачата како еден вид на нормирачка санкција, што исто така спаѓа во механизмите на дисциплина. Распоредувањето според ранговите или степените има двојна улога: да ги обележи разликите, да ги хиерархизира квалитетите, способностите и склоностите, но исто така и да казни и награди.

Училиштето претставува пример за функционирање на контролата на дискурсот. Ја тренира волјата за вистина, преку организирање и чување на знаењето, и преку пренесување на организирано знаење на учениците. Во училиштето знаењето е поделено на возрасно –соодветни делови и според различни дисциплини. Училиштето е авторизирано како институција за пренесување знаења и издавање валидни признанија и дипломи за општите нивоа на учење проследено со соодветни церемонии. Во училиштето се санкционира и дискурсот на детето и младиот човек, како неважечки, непристоен, незрел. Поставувањето на улогите и позициите во училиштето се втемелено хиерархиски и бинарни, социјално конструирани преку претпоставените разлики возрасен/дете кои имплицираат инфериорност и опресија на децата/детското.

Овие техники на дисциплинирање, покрај останатото ја дисциплинираат и сексуалноста. Еден пример за санкционирање на сексуалноста во Македонските училишта е воведувањето на училишни униформи. Униформите се обид за дисциплинирање на телата и однесувањето на децата и младите, преку контрола на „опасните“ непослушни, агресивни, маскулинизирани, феминизирани, сексуализирани субјекти. Униформите се секогаш машки или женски, конструирајќи, лимитирајќи и потврдувајќи ги родовите идентитети и стереотипи. Кај машките се санкционира агресивноста, а кај девојчињата неприфатливата, неморална сексуалност.

Во својата „постмодерна аналитика“ на моќта Фуко ја скицира „ранливоста“ на моќта и постоењето на можноста за отпор Фуко вели:

"Се додека постои релација на моќ, постои можност за отпор. Никогаш не треба да бидеме заведени од моќта: секогаш можеме да го видоизмениме нејзиниот стисок во детерминирани услови и во склад со прецизна стратегија „ (Фуко 1888, според Бест и Келнер, 81-82)

Во нашиот педагошки дискурс може да споменам некои од бројните форми на отпор кои децата ги пружаат како стратегии на недисциплина и одговор на механизмите на дисциплина. Еден од начините на реакција и отпор на надзорот е изнаоѓањето и колонизирањето на делови од училишниот простор. Тоалетите (оние наменети за ученици) се едно од местата каде учениците го избегнуваат надзорот и формираат свои правила и хиерархија, слично како и ходниците за време на одморите. Поинаква форма на отпор се недисциплината (џвакањето мастики и зборувањето!?) употребата на мобилните телефони за време на часот и сл. Прашањата што се поставуваат се: дали има и какви се промените кои настануваат во обид училиштето да се адаптира на наведените видови отпор?

За жал во македонските училишта се уште одговорот на ваквите форми на отпор се сведува на едноставно реплицирање и зацврстување на веќе постоечките механизми на контрола и дисциплина. Па така, се поставуваат дежурни наставници во ходниците за време на одморите кои покрај надзорот во ходниците влегуваат и во тоалетите и на највулгарен начин ги контролираат и санкционираат однесувањата на учениците и во личниот простор. Или пак во „дневниците“ се запишуваат за „недолично“ однесување учениците кои стануваат од „своето место“ за време на часот, зборуваат, џвакаат мастики и сл.

Училиштето, како конструиран и динамичен простор во кој децата/младите поминуваат најголем дел од времето и постои постојана тензија помеѓу контролата на возрасните и трансгресијата од децата/младите, може да се деконструираат бинарностите и да се конструираат нови односи, кои ќе овозможат квалитативно различни придобивки. Еден од начините на кои училиштето може стане стимулативен контекст, кој ќе се темели на взаемната грижа за себе и другите, наместо врз диспиплинирањето, е флексибилизацијата на улогите т.е. позициите и временските распореди.

Откажување?!

2008-01-30T00:04:00.005+01:00

,,Да не бидеме толку сурови спрема родителите, ова не прв случај татко и мајка да се откажат од своето бебе. Но, поради публицитетот што го доби овој настан, целата македонска јавност се сврти кон родителите. Притисокот беше неверојатен. Нивно право е да се одречат од своето дете и за тоа не сносат одговорност“, вели Гаџовска. (Утрински весник, 23 јануари 2008)
„Родителите на бебето денеска дојдоа во Центарот и не' информираа дека не се во можност да се грижат за него. Од тој момент Центарот се јавува како старателски орган. По ова, сите други дејства кои се во рамките на Законот за семејство и на Законот за социјална заштита ги презема Центарот од Битола“, изјави Виолета Гаџовска, директорка на Центарот за социјални работи во Битола. (Утрински весник, 23 јануари 2008)

Дали одрекувањето од детето е оправдано или не? Кој одлучува? Државата – Законот; Меѓународните конвенции? Средината-комшиите и роднините, религијта, родителите?

Дали одрекувањето на родителите е нивно право? Кои се последиците? Во кои услови треба да (не) се дозволи родителите да се одречат од своите деца? Кои услови доведуваат родителите да се одречат од своето дете? Дали е одрекување решавањето за абортус при пренатално дијагностицирање на аномалии?Дали со одрекувањето од детето родителите не го прекршуваат правото на детето на родители и семејство? Кој, како може да се надомести ова? Има ли право на детето за избор на родители? Кој е привилегиран, кој дискриминиран?

Да не бидеме сурови кон родителите, кон луѓето, кон децата кои се исто така луѓе. Навистина трогателни се приказни за многуте деца од кои родителите се откажуваат, особено ако се работи за откажување заради аномалии, болест, инвалидитет, хендикеп, заостанатост...

Да не бидеме сурови, но многу критични кон луѓето на јавни и одговорни функции (лекари, социјални работници...) кои изјавуваат, сугерираат, премолчуваат, наведуваат, прогнозираат при тоа дискриминирајќи ги децата и кршејќи ги нивните права- на живот, семејство, дом, безбедност...

Не е ова прва ниту, за жал последна приказна за тоа како „институциите“ ги одобруваат, штитат, дури на некој тивок начин ги поттикнуваат родителите да се откажат од своето дете кое ете за жал не е „како што треба“, е „сакато“ „деформирано“, не знам како се` ги нарекуваат овие деца.

Она со одговорноста и правато од почетокот на муабетот на Гаџовска е многу страшно. Од каде тоа дека родителот има право да се одрече? Тоа во законот никаде не стои. Во законот за семејство пишува:
Член 8
Родителите спрема своите деца имаат еднакви права и должности (родителско право).
Односите на родителите и децата се засноваат на права и должности на родителите да се грижат за подигање, чување, воспитание и образование на своите деца и да ги развиваат нивните работни способности и навики.
Родителското право го вршат родителите заедно во согласност со потребите и интересите на децата и интересите на општествената заедница.
На родителот може да му биде одземено или ограничено вршењето на родителското право под услови предвидени со овој закон.
Член 46
Родителите имаат право и должност да ги издржуваат своите малолетни деца, да се грижат за нивниот живот и за нивното здравје, да ги подготвуваат за самостоен живот и работа, да се грижат за нивното воспитание, школување и стручно оспособување.
Член 47
Малолетните деца имаат право да живеат со своите родители.
Член 77

Ако тоа го бараат интересите на детето, родителите можат да го доверат детето на чување и воспитание на трето лице или да го сместат во соодветна установа.
Член 84
Центарот за социјална работа е должен да презема потребни мерки заради заштита на личноста, правата и интересите на детето.
Ако тоа го бараат интересите на детето, центарот за социјална работа ги предупредува родителите на недостатоците во воспитанието и развојот на детето и им помага детето правилно да го развиваат и воспитуваат, а може а ги упати тие самите или заедно со детето да посетат соодветно советувалиште или некоја друга здравствена, социјална или воспитна установа која може да им даде потребен совет.

Не дека законов нешто прмногу ми се допаѓа, како и сите закони се ежам кога го читам, ама па уште и тоа што е таму „зацртано“, да се извртува во вакви ситуции е стварно крајно нечовечки. Ставрно, од каде излезе дека родителите имаат право да се откажат, и што е уште пострашно дека тоа нема последици?!
Додека се закаже операција, ако се закаже, додека се истераат процедури... децата остануваат препуштени на грозоморните „институции“ лишени од најосновната состојка на животот - љубовта. Нема последици за родителите!? Ништо не ми е јасно.
Не ми се верува, се уште, дека е можно да живеам во свет со вакви предрасуди, за луѓе, деца што се раѓаат „несовршени“ кои остануваат лишени од се`. Не ми се верува, дека живеам во волку малограѓанска гнасотија и лицемерие кое е силно утврдено и со/во моќта на институциите.

Децата како Друг/и/ост без слобода за одлучување

2007-11-22T06:33:00.000+01:00

Дебатата во мак. блогосфера за абортусот ме испровоцира да размислувам повторно за дихотомната, бинарна позиција на детето наспроти возрасните. Во некои од коментарите се спомнаа правата на детето, права кои не се почитуваат при донесувањето на одлука за абортус. Основното право на живот на некој начин е ускратено. Ова може да има претерано радикален, екстремен, религиозно, фанатичен призвук... не знам... Но дефинитивно плодот, ембрионот, фетусот, нероденото бебе, нема слобода да избира...

Прашањето на неговата компетентност е еден од проблемите. Тоа се темели на претпоставки кои се сметаат за базични во науката и општеството, додека не наполни 18 години родителите/старателите/судиите се одговорни за детето кои потекнуваат од претпоставките, кои се научно промовирани дека детето нема доволно умствени капацитети и искуство за да може да олучува само за себе, не е свесно за себе и другите. Не знам, од каде знаеме дали е свесно, не е свесно. Од јазикот ли зависи? Плачот наспроти зборувањето? Или од позициите на моќ? Се прашуавм која е позицијата на детето?

Расправата околу тоа кога започнува една форма на живот да се смета за човечко суштество е заплеткана, до толку што можам по тоа прашање да имам став, а не знаење :) Ваљда ова важи и за тоа кога едно човечко суштество е одговорно за себе и другите и може да избира и носи одлуки. Мислам ова со закон е регулирано, како и прашањето за животот преку абортусот, но тука не престанува дилемата ниту проблемите.

Етичката природа на проблемов, исто така, многу ме мачи. Одогворноста на родителите/старателите е огромна кон детето, од неговото зачнување. И тука немам дилеми. Не се намалува со ништо и никогаш. Дилемата е зошто, до кога, како е детето лишено од одговорност за себе и другите? Можеби е трикот во тоа што сметаме дека со право се раѓаме, а одговорноста се стекнува, ја учиме. (Дали ова имплицира дека пред да се родиме немаме право!?) Но кој е тој што поставува граници, кога е научена и можеме на неа да се потпреме? треба да смислиме некој тест? или законов ни е доволен. Ако детството е социјално конструиран поим, онда може и да го деконструираме, нели :)

За мене зачнувањето и постоењето на плодот/детето е доволно за почитување на неговите потреби и право на живот, но и доволно за да ја почитувам и да се обидувам да го сфатам изборот што го прави, иако можеби на почетокот се сведува на реакции на дразби, пријатност/непријатност. Одговорноста дефинитивно не можам никако да ја лоцирам. Ми се плетка со воспитувањето. Не знам.

Деца, не си играјте...

2007-11-04T01:25:00.000+01:00

Има безброј начини да навредиш дете, да го казниш, да го исклучиш, да му се заканиш, да го искараш, да се изругаш на детското. Децата, служат за опоменување, за понижување, но и за лигавење, идеализирање или во друга крајност за манипулација. Највулгарна манипулација со нивните насмевки, очи, и „разголеност“ за да се предизвика сожалување и/или страв.
Овој пат во една изјава, на еден претседател, децата и детската игра беа (зло)употребени како чврга. Претседателот го загубил „детското“, но се уште игра валкајќи ја убавината на играњето. Каков пример за децата е претседателот? Неговиот лик и дело, оцртани во непочитувањето на децата, и валкањето на игрите.

Почеток,

2007-11-04T01:05:00.000+01:00

на Месечината
Слетување!